Księga Psalmów 47 — Biblia Tysiąclecia, wyd. V

PSALM 47 (46)¹

Bóg na tronie królewskim

¹Kierownikowi chóru. Synów Koracha. Psalm.

²Wszystkie narody, klaskajcie w dłonie²,

wykrzykujcie Bogu radosnym głosem,

³bo Pan najwyższy, straszliwy,

jest wielkim Królem nad całą ziemią.

⁴On nam poddaje narody

i ludy rzuca pod nasze stopy³.

⁵Wybiera dla nas dziedzictwo –

chlubę Jakuba, którego miłuje.

⁶Wstąpił Bóg wśród radosnych okrzyków,

Pan przy dźwięku trąby⁴.

⁷Śpiewajcie <naszemu> Bogu, śpiewajcie;

śpiewajcie Królowi naszemu, śpiewajcie!

⁸Gdyż Bóg jest Królem całej ziemi,

hymn zaśpiewajcie!

⁹Bóg króluje nad narodami,

Bóg zasiada na swym świętym tronie⁵.

¹⁰Połączyli się władcy narodów

z ludem Boga Abrahama.

Bo możni⁶ świata należą do Boga,

On zaś jest najwyższy.

1.Ps 47Psalm królewski na cześć Boga, pochodzenia kultowego, o perspektywach eschatologicznych.
2.47,2Por. 98[97],8; 2 Krl 11,12.
3.47,4Zob. przyp. do 44[43],6.
4.47,6Wiersz łączy perspektywę historyczną (wejście do ziemi Pańskiej, wprowadzenie Arki Przymierza na Syjon – 2 Sm 6,15) z eschatologiczną (Pan obejmuje przy końcu czasów panowanie nad całą ziemią – Iz 52,7-12).
5.47,9Tronem Pańskim jest Arka Przymierza: 99[98],1.
6.47,10Dosł.: „tarcze” (84[83],10; 89[88],19). O zgromadzeniu się obcych władców w okresie eschatologicznym na Syjonie por. Iz 2,2-5; 60,10n; Mi 4,1nn.