Księga Psalmów 65 — Biblia Tysiąclecia, wyd. V

PSALM 65 (64)¹

Dziękczynienie za dobrodziejstwa

¹Kierownikowi chóru. Psalm. Dawidowy. Pieśń.

²Ciebie należy wielbić,

Boże, na Syjonie.

Tobie ślubów dopełniać,

³co próśb wysłuchujesz.

² Do Ciebie przychodzi wszelki śmiertelnik,

⁴wyznając nieprawości.

Przygniatają nas nasze przewiny,

Ty je odpuszczasz.

⁵Szczęśliwy, kogo wybierasz i przygarniasz,

mieszka on w Twoich pałacach.

Niech nas nasycą dobra Twego domu,

świętość Twojego przybytku!

⁶Twoja sprawiedliwość³ odpowiada nam cudami,

Boże, nasz Zbawco,

nadziejo wszystkich krańców ziemi

i mórz⁴ dalekich,

⁷który swą mocą utwierdzasz góry,

jesteś opasany potęgą,

⁸który uśmierzasz burzliwy szum morza,

huk jego fal, zgiełk narodów⁵.

⁹Przejęci są trwogą mieszkańcy krańców ziemi

z powodu Twych znaków.

Ty zaś napełniasz radością podwoje zachodu i wschodu⁶.

¹⁰Nawiedziłeś ziemię i nawodniłeś,

ubogaciłeś ją obficie.

Strumień Boży wodą jest wezbrany,

zboże im przygotowałeś.

Tak przygotowałeś ziemię⁷:

¹¹bruzdy jej nawodniłeś, wyrównałeś jej skiby,

deszczami ją spulchniłeś i pobłogosławiłeś jej płodom.

¹²Rok uwieńczyłeś swymi dobrami

i Twoje ślady opływają tłustością⁸.

¹³Stepowe pastwiska są pełne rosy,

a wzgórza przepasują się weselem.

¹⁴Łąki się stroją trzodami,

doliny okrywają się zbożem,

wznoszą okrzyki radości, a nawet śpiewają.

1.Ps 65Hymn dziękczynny.
2.65,3nTekst skażony, różnie popr.; TM: „do Ciebie wszelkie ciało przychodzi – słowa nieprawości” – inni, łącząc z „przygniatają”, tłum.: „winy nasze (moje) są cięższe od nas (ode mnie)”.
3.65,6„Sprawiedliwość” – Boża w ST wyraża się przede wszystkim w zbawczym działaniu wobec ludzi; „mórz” – inni popr.: „wysp”; por. Iz 66,19.
4.65,6„Sprawiedliwość” – Boża w ST wyraża się przede wszystkim w zbawczym działaniu wobec ludzi; „mórz” – inni popr.: „wysp”; por. Iz 66,19.
5.65,8Stwórcza moc Boża przedstawiona na tle dawnych podań o walce żywiołów; por. 46[45],3n z przyp.; 89[88],10nn; 93[92],3n.
6.65,9Krańce ziemi (i nieba) rozumiane wg starożytnej kosmografii jako miejsca, z których słońce wschodzi i do których wraca, zachodząc; por. 19[18],6n; Hi 38,12. 17.19.24.
7.65,10Deszcz, który Bóg zsyła z wód „górnych” (por. Rdz 1,7; Hi 38,25), jest warunkiem dobrego urodzaju; wraz z rosą uważano go (w. 13) za specjalne błogosławieństwo Boże.
8.65,12Por. przyp. do 63[62],6. Bóg przedstawiony jest jako władca objeżdżający na rydwanie swój kraj i rozdzielający dary (opisane w ww. 13n).