Księga Psalmów71

PSALM 71 (70)¹

Prośba o szczęśliwą starość

¹W Tobie, Panie, moja ucieczka,

niech nie doznam wstydu na wieki;

²wyrwij mnie i wyzwól w Twej sprawiedliwości²,

nakłoń ku mnie swe ucho i ocal mnie!

³Bądź mi skałą schronienia

i zamkiem warownym, aby mnie ocalić,

boś Ty opoką moją i twierdzą.

⁴Boże mój, wyzwól mnie z rąk niegodziwca,

od pięści złoczyńcy i ciemiężyciela.

⁵Ty bowiem, mój Boże, jesteś moją nadzieją,

Panie, ufności moja od moich lat młodych!

⁶Ty byłeś moją podporą od narodzin;

od łona matki moim opiekunem.

Ciebie zawsze wysławiałem.

⁷Jak gdyby cudem³ stałem się dla wielu,

Ty bowiem byłeś potężnym mym wspomożycielem.

⁸Usta moje były pełne Twojej chwały,

każdego dnia – Twojej sławy.

⁹Nie odtrącaj mnie w czasie starości;

gdy siły ustaną, nie opuszczaj mnie!

¹⁰Albowiem moi wrogowie o mnie rozprawiają,

czyhający na moje życie zmawiają się na mnie.

¹¹«Bóg go opuścił – mówią –

gońcie go, chwytajcie,

bo nie ma on wybawcy».

¹²O Boże, nie stój z daleka ode mnie,

mój Boże, pośpiesz mi na pomoc!

¹³Niech się zawstydzą i niech upadną nastający na moje życie;

niech się hańbą i wstydem okryją ci, co szukają mego nieszczęścia!

¹⁴Ja zaś będę zawsze ufał

i pomnażał wszelką Twą chwałę.

¹⁵Moje usta będą głosić Twoją sprawiedliwość,

przez cały dzień Twoją pomoc,

bo nawet nie znam jej miary⁴.

¹⁶Wejdę, głosząc wspaniałe czyny Pana⁵,

i będę przypominał Jego tylko sprawiedliwość.

¹⁷Boże, Ty mnie uczyłeś od mojej młodości,

i do tej chwili głoszę Twoje cuda.

¹⁸Lecz i w starości, i w wieku sędziwym

nie opuszczaj mnie, Boże,

gdy [moc] Twego ramienia głosić będę,

całemu przyszłemu pokoleniu – Twą potęgę,

¹⁹i sprawiedliwość Twą, Boże, sięgającą niebios,

którą tak wielkich dzieł dokonałeś;

o Boże, któż jest równy Tobie?

²⁰Zesłałeś na mnie wiele srogich utrapień,

lecz znowu przywrócisz mi życie

i z głębin ziemi znów mnie wydobędziesz⁶.

²¹Podnieś moją wielkość

i pociesz mnie na nowo!

²²A ja będę Cię wielbić na harfie –

Twoją wierność, mój Boże!

Będę Ci grał na cytrze,

Święty Izraela!

²³Rozradują się moje wargi, gdy będę Ci śpiewał,

i dusza moja, którą odkupiłeś.

²⁴Również mój język przez cały dzień

będzie głosił Twoją sprawiedliwość,

bo okryli się hańbą i wstydem

szukający mojego nieszczęścia.