Księga Psalmów90

KSIĘGA CZWARTA

PSALM 90 (89)¹

Wieczny Bóg nadzieją człowieka

¹Błaganie Mojżesza, męża Bożego.

Panie, Ty byłeś naszą ucieczką

z pokolenia na pokolenie.

²Zanim góry narodziły się w bólach,

nim ziemia i świat powstały,

od wieku na wieki Ty jesteś Bogiem².

³³ W proch każesz powracać śmiertelnym

i mówisz: «Synowie ludzcy, wracajcie!»

⁴Bo tysiąc lat w Twoich oczach

jest jak wczorajszy dzień, który minął,

niby straż nocna.

⁵Porywasz ich jak fala, stają się jak sen poranny⁴,

jak trawa, co rośnie:

⁶rankiem kwitnie i jest zielona,

wieczorem więdnie i usycha⁵.

⁷Zaiste, Twój gniew nas niszczy,

trwoży nas Twe oburzenie.

⁸⁶ Stawiasz przed sobą nasze winy,

nasze skryte grzechy w świetle Twojego oblicza.

⁹Bo wszystkie dni nasze płyną pod Twoim gniewem;

kończymy nasze lata jak westchnienie.

¹⁰Czas naszych dni – to lat siedemdziesiąt

lub, gdy jesteśmy mocni, osiemdziesiąt;

a większość z nich – to trud i marność,

bo szybko mijają, my zaś odlatujemy.

¹¹Któż potrafi zważyć ogrom Twojego gniewu

i kto może doświadczyć mocy Twego oburzenia?⁷

¹²Naucz nas liczyć dni nasze,

abyśmy osiągnęli mądrość serca.

¹³Zwróć się, o Panie, dokądże jeszcze...?

I bądź litościwy dla sług Twoich!⁸

¹⁴Nasyć nas od rana swoją łaską,

abyśmy przez wszystkie dni nasze mogli się radować i cieszyć.

¹⁵Daj radość według [miary] dni, w których nas przygniotłeś,

i lat, w których zaznaliśmy niedoli.

¹⁶Niech sługom Twoim ukaże się Twe dzieło,

a chwała Twoja nad ich synami!

¹⁷A dobroć Pana Boga naszego niech będzie nad nami!

I wspieraj pracę rąk naszych,

dzieło rąk naszych wspieraj!