Księga Mądrości16

Egipt a Izrael: plaga żab i przepiórki

¹Dlatego słusznie ukarani zostali podobnymi [stworzeniami]

i mnóstwem zwierząt udręczeni.

²W miejsce tej kary ludowi swemu dobro wyświadczyłeś:

niezwykłą potrawę dla pożądanego smaku

przygotowałeś im na pokarm – przepiórki¹.

³Tak, by tamci, chociaż łaknęli pokarmu,

z powodu obrzydliwości nasłanych [stworzeń]

poniechali nawet koniecznej chęci jedzenia,

a ci, przelotnie brakiem dotknięci,

by mieli potrawę, i to niezwykłą.

⁴Trzeba bowiem było, by na owych ciemięzców przyszła bieda nieuchronna,

a tym, by tylko zostało ukazane, jakie katusze cierpieli ich wrogowie.

Egipt a Izrael: szarańcza i wąż miedziany

⁵Albowiem i wtedy, gdy ich² dosięgła straszna wściekłość gadów

i ginęli od ukąszeń krętych wężów,

gniew Twój nie trwał aż do końca.

⁶Dla napomnienia spadła na nich krótka trwoga,

ale mieli znak zbawienia³ na pamiątkę nakazu Twego prawa.

⁷A kto się zwrócił [do niego], ocalenie znajdował nie w tym, na co patrzył,

ale w Tobie, Zbawicielu wszystkich.

⁸I tak naszych wrogów przekonałeś,

że to Ty wybawiasz od zła wszelkiego.

⁹Zabijały ich ukąszenia szarańczy i much

i nie znaleźli lekarstwa, by ratować życie,

bo zasłużyli, żeby przez nie zostali ukarani.

¹⁰Synów zaś Twoich nie zmogły nawet zęby jadowitych wężów,

litość bowiem Twoja wyszła im naprzeciw i uzdrowiła ich.

¹¹Dla przypomnienia bowiem słów Twoich byli kąsani

i zaraz mieli ratunek,

by nie popadli w głębokie zapomnienie⁴

i nie stali się niegodni Twoich dobrodziejstw.

¹²Nie zioła ich uzdrowiły ani nie okłady,

lecz słowo Twe, Panie, które wszystko leczy.

¹³Bo Ty masz władzę nad życiem i śmiercią,

Ty wprowadzasz w bramy Otchłani i Ty wyprowadzasz⁵.

¹⁴A człowiek zabije wprawdzie w swojej złości,

lecz nie przywróci ducha, który uszedł,

ani duszy zabranej nie uwolni⁶.

Egipt a Izrael: różne działania żywiołów

¹⁵Niepodobna ujść Twojej ręki.

¹⁶Bezbożni, którzy znać Ciebie nie chcieli,

doznali chłosty od Twego mocnego ramienia,

trapieni niezwykłymi deszczami, gradami,

okrutnymi nawałnicami

i niszczeni ogniem.

¹⁷A co najdziwniejsze, w wodzie, która wszystko gasi,

ogień się wzmagał⁷,

bo cała natura staje w obronie sprawiedliwych.

¹⁸Czasem bowiem płomień przygasał,

by nie pochłonął zwierząt nasłanych na bezbożnych

i by patrząc, pojęli, że sąd Boży ich ściga;

¹⁹czasem zaś nawet pośród wody płonął ponad możliwości ognia,

by wyniszczyć płody znieprawionej ziemi.

²⁰Natomiast lud swój nakarmiłeś strawą aniołów

i dałeś im bez ich wysiłku gotowy chleb z nieba,

zdolny dać wszelką rozkosz i wszelki smak zaspokoić⁸.

²¹Dar ten dał dzieciom poznać Twą słodycz,

a powolny pragnieniu jedzącego,

zamieniał się w to, czego kto chciał.

²²Śnieg i lód⁹ wytrzymywały ogień i nie topniały,

by pojęli, że plony wrogów

zniszczył ogień, płonąc wśród gradu

i wśród ulewy błyskając,

²³i że potem, by się sprawiedliwi mogli pożywić,

zapomniał on nawet swojej własnej mocy.

²⁴Stworzenie bowiem Tobie, jako Stwórcy, posłuszne,

wysila się, by karać niegodziwych,

a łagodnieje, by czynić dobrze tym, co Tobie zaufali.

²⁵Dlatego i wtedy, wszelkim podlegając zmianom,

służyła darowi Twemu, żywiącemu wszystkich,

zgodnie z chęcią tych, co byli w potrzebie,

²⁶by pojęli Twoi, Panie, umiłowani synowie,

że nie urodzaj plonów żywi człowieka,

lecz słowo Twoje utrzymuje przy życiu ufających Tobie¹⁰.

²⁷Bo to, czego ogień nie zniszczył,

topniało rychło w cieple nikłego promyka słonecznego,

²⁸by wiedziano, że w dziękowaniu Tobie trzeba wyprzedzać słońce

i spotykać się z Tobą o świtaniu.

²⁹Nadzieja bowiem niewdzięcznika jak lód zimowy stopnieje

i rozpłynie się jak woda nieużyteczna.