Księga Mądrości19

Egipt a Izrael: Morze Czerwone¹

¹A nad bezbożnymi trwał aż do końca gniew bezlitosny,

[Bóg] przewidział bowiem również przyszłe ich sprawy:

²że pozwoliwszy tamtym² odejść

i odesławszy ich pośpiesznie,

pożałują tego i będą ścigali.

³Jeszcze byli zajęci żałobnymi obrzędami

i płakali nad grobami umarłych,

a już powzięli inny nierozsądny zamiar

i ścigali jak zbiegów tych, których pozbyli się z błaganiem.

⁴Sprawiedliwy los pchał ich ku tej ostateczności

i przywiódł do zapomnienia o tym, co się stało,

by dopełnili kary, której brakowało plagom,

⁵a lud Twój by podjął przedziwną wędrówkę,

oni zaś – by znaleźli śmierć niespotykaną.

⁶Całe stworzenie znów w swej naturze podlegało przekształceniu,

powolne Twoim rozkazom,

by dzieci Twe zachować bez szkody.

⁷Obłok ocieniający obóz

i suchy ląd ujrzano, jak się wynurzał z wody poprzednio stojącej:

droga bez przeszkód – Morze Czerwone

i pole zielone – z burzliwej głębiny.

⁸Przeszli tędy wszyscy, których chroniła Twa ręka,

ujrzawszy cuda godne podziwu.

⁹Byli jak konie na pastwisku

i jak baranki brykali,

wielbiąc Ciebie, Panie, który ich wybawiłeś.

¹⁰Jeszcze bowiem pamiętali o tym, co zaszło w ich niewoli,

jak to zamiast rodzić stworzenia, ziemia wydała komary

i zamiast istot wodnych rzeka mnóstwo żab wyrzuciła.

¹¹Potem jednak widzieli również nowe narodziny ptaków,

gdy wiedzeni żądzą prosili o wyszukane pokarmy,

¹²na jej zaspokojenie bowiem od strony morza nadleciały dla nich przepiórki.

Egipt a Sodoma

¹³A i kary przychodziły na grzeszników

nie bez uprzednich znaków – gwałtownych piorunów.

Słusznie cierpieli za swe własne złości,

bo żywili ku gościom najgorszą nienawiść.

¹⁴Tamci³ nie przyjęli przybyszów nieznanych,

ci wzięli w niewolę dobroczynnych gości.

¹⁵I nie tylko to: tamci zasłużą na wzgląd niejaki,

bo nieradzi przyjmowali obcych,

¹⁶ci zaś przyjąwszy uroczyście

i już do swoich praw dopuściwszy,

utrapili trudami okropnymi.

¹⁷Poraziła ich też ślepota⁴,

jak tamtych u drzwi sprawiedliwego⁵,

kiedy nieprzenikniona ciemność ich otoczyła

i każdy szukał drogi do drzwi swoich.

Końcowe wnioski

¹⁸Żywioły bowiem, gdy się inaczej ze sobą zestroją,

odmieniają rodzaj rytmu, jakby dźwięki harfy,

zawsze ten sam ton zachowując.

Łatwo to wykazać, widząc, co się stało:

¹⁹lądowe bowiem stworzenia zmieniały się w wodne,

a wodne na ląd wychodziły⁶.

²⁰Ogień w wodzie wzmagał swoją siłę,

a woda zapominała o swej własności gaszenia⁷.

²¹I na odwrót: płomienie nie spalały ciał wątłych stworzeń pośród nich chodzących

ani łatwo topliwego pokarmu niebieskiego o wyglądzie lodu⁸.

²²Pod każdym bowiem względem wywyższyłeś lud Twój, Panie, i rozsławiłeś,

i nie zapomniałeś, wspierając go w każdym czasie i na każdym miejscu.