Księga Mądrości8

¹Sięga potężnie od krańca do krańca

i włada wszystkim z dobrocią.

²Ją to pokochałem, jej od młodości szukałem,

pragnąłem ją sobie wziąć za oblubienicę

i stałem się miłośnikiem jej piękna.

³Sławi ona swe szlachetne pochodzenie, gdyż obcuje z Bogiem

i umiłował ją Władca wszechrzeczy.

⁴Jest bowiem wtajemniczona w wiedzę Boga

i w Jego dziełach dokonuje wyboru¹.

Owoce Mądrości

⁵Jeśli w życiu bogactwo jest dobrem pożądanym –

cóż cenniejszego niż Mądrość, która wszystko sprawia?

⁶Jeśli rozwaga jest twórcza –

któreż ze stworzeń bardziej twórcze niż Mądrość?

⁷I jeśli kto miłuje sprawiedliwość –

to jej² dziełami są cnoty;

uczy bowiem umiarkowania i roztropności,

sprawiedliwości i męstwa,

od których nie ma dla ludzi w życiu nic użyteczniejszego.

⁸A jeśli kto jest żądny wielkiego doświadczenia –

ona zna przeszłość i o przyszłości wnioskuje,

zna zawiłości słów i rozwiązania zagadek,

przewiduje znaki i cuda,

kolejność chwil i czasów.

⁹Postanowiłem więc wziąć ją za towarzyszkę życia,

wiedząc, że będzie mi doradczynią w dobrem,

a w troskach i w smutku pociechą.

¹⁰Dzięki niej znajdę chwałę u ludu

i cześć u starszych – ja młody.

¹¹Bystrym znajdą mnie w sądzeniu,

wzbudzę podziw u możnych.

¹²Gdy będę milczał, wyczekiwać będą, a gdy odezwę się, będą uważali,

i jeśli długo przemawiać będę,

położą rękę na ustach³.

¹³Przez nią zdobędę nieśmiertelność,

zostawię wieczną pamiątkę potomnym.

¹⁴Będę władał ludami, poddane mi będą narody;

¹⁵usłyszawszy mnie, ulękną się władcy straszliwi.

Okażę się dobrym wśród ludu i mężnym na wojnie.

¹⁶Wszedłszy do swego domu, przy niej odpocznę,

bo jej towarzystwo nie sprawia przykrości

ani współżycie z nią nie przynosi udręki,

ale wesele i radość.

¹⁷Gdym sobie nad tym pomyślał

i rozważyłem to w sercu,

że w zażyłości z Mądrością jest nieśmiertelność,

¹⁸w przyjaźni z nią – szlachetna rozkosz,

w dziełach jej rąk – nieprzebrane bogactwa,

a roztropność – we wspólnych z nią ćwiczeniach

i sława w posiadaniu jej nauki;

krążyłem, szukając, jak by ją wziąć do siebie.

¹⁹Byłem dzieckiem dorodnym i dusza dobra przypadła mi w udziale,

²⁰a raczej: będąc dobrym, wszedłem do ciała nieskalanego⁴.

²¹Wiedząc jednak, że nie zdobędę jej,

jeśli Bóg jej nie udzieli –

a i to już było sprawą rozumu wiedzieć, czyja jest ta łaska –

udałem się do Pana i błagałem Go,

i mówiłem z całego serca: