Księga Sofoniasza2

Sąd nad obcymi narodami

¹Zbierzcie się! Zgromadźcie się!¹ – narodzie bez wstydu –

²zanim pojawi się wyrok²,

a dzień uleci jak plewa;

zanim przyjdzie na was zapalczywość gniewu Pańskiego,

zanim przyjdzie na was dzień gniewu Pańskiego.

³Szukajcie Pana, wszyscy pokorni ziemi,

którzy wypełniacie Jego nakazy;

szukajcie sprawiedliwości, szukajcie pokory,

może się ukryjecie w dzień gniewu Pańskiego.

⁴Bo Gaza będzie opuszczona,

Aszkelon zaś w pustynię się obróci,

Aszdod w samo południe wypędzą,

i Ekron będzie zburzony³.

⁵Biada zamieszkującym wybrzeże morskie –

narodowi Kreteńczyków!

Słowo Pańskie przeciwko wam; Kanaanie, ziemio filistyńska:

«Zniszczę cię, bo zabraknie mieszkańców».

⁶I będzie wybrzeże morskie pastwiskiem –

legowiskiem pasterzy i [miejscem] na zagrody dla trzód.

⁷Będzie także pas morski dla Reszty z domu Judy:

tam będą oni paśli⁴ swe stada,

w domach Aszkelonu będą się wieczorem wylegiwali,

bo nawiedzi ich Pan, Bóg ich,

i odmieni ich los.

⁸Słyszałem urąganie Moabu

i bluźnierstwa synów Ammona,

którymi lżyli mój lud,

rozpierając się w swoich⁵ granicach.

⁹Dlatego: Na moje życie – wyrocznia Pana Zastępów, Boga Izraela:

Moab będzie jak Sodoma,

a synowie Ammona jak Gomora:

ziemią cierni, kopalnią soli

i pustynią na wieki.

Reszta ludu mego ich złupi,

a ci, co pozostaną z mego narodu, przejmą ich posiadłości.

¹⁰To ich spotka za ich pychę,

lżyli bowiem i wynosili się ponad lud Pana Zastępów.

¹¹Straszny dla nich okaże się Pan,

bo sprawi, że znikną wszystkie bóstwa ziemi,

i będą Mu oddawać pokłon, każdy z miejsca swego⁶,

wszystkie pogańskie wybrzeża.

¹²Także wy, Kuszyci,

moim mieczem pobici będziecie.

¹³I wyciągnie On rękę⁷ na północ,

i zniszczy Asyrię,

i obróci Niniwę w pustkowie,

w step suchy jak pustynia.

¹⁴I będą się wylegiwać pośród niej stada,

wszelkie rodzaje zwierząt;

tak sowa, jak jeż

zanocują na głowicach jej kolumn,

a w oknie słychać będzie pohukiwania,

od samego progu będzie rumowisko,

obalone dźwigary cedrowe⁸.

¹⁵Oto wrzaskliwe miasto,

które bezpiecznie się rozsiadło,

które mówiło w swym sercu: «Ja

i nikt więcej!»

Jakim się stało pustkowiem,

legowiskiem dzikich zwierząt.

Każdy, kto obok niego przechodzi,

pogwizduje i ręką potrząsa⁹.