Księga Koheleta 3

Wszystko zależne jest od czasu, a ostatecznie od Boga

¹Wszystko ma swój czas,

i jest wyznaczona godzina

na wszystkie sprawy pod niebem¹:

²Jest czas rodzenia i czas umierania,

czas sadzenia i czas wyrywania tego, co zasadzono,

³czas zabijania i czas leczenia,

czas burzenia i czas budowania,

⁴czas płaczu i czas śmiechu,

czas zawodzenia i czas pląsów,

⁵czas rzucania kamieni i czas ich zbierania,

czas pieszczot cielesnych i czas wstrzymywania się od nich,

⁶czas szukania i czas tracenia,

czas zachowania i czas wyrzucania,

⁷czas rozdzierania i czas zszywania,

czas milczenia i czas mówienia,

⁸czas miłowania i czas nienawiści,

czas wojny i czas pokoju.

⁹Cóż przyjdzie pracującemu

z trudu, jaki sobie zadaje?

¹⁰Przyjrzałem się pracy, jaką Bóg obarczył ludzi,

by się nią trudzili.

¹¹Uczynił wszystko pięknie w swoim czasie,

dał im nawet wyobrażenie o dziejach świata²,

tak jednak, że nie pojmie człowiek dzieł,

jakich Bóg dokonuje od początku aż do końca.

¹²Poznałem, że dla niego nic lepszego,

niż cieszyć się i o to dbać,

by szczęścia zaznać w swym życiu.

¹³Bo też, że człowiek je i pije,

i cieszy się szczęściem przy całym swym trudzie –

to wszystko dar Boży.

¹⁴Poznałem, że wszystko, co czyni Bóg,

na wieki będzie trwało,

nie można do tego nic dodać

ani od tego czegoś odjąć.

A Bóg tak działa, by się Go [ludzie] bali³.

¹⁵To, co jest, już było,

a to, co ma być kiedyś, już jest;

Bóg przywraca to, co przeminęło⁴.

¹⁶I dalej widziałem pod słońcem:

w miejscu sądu – niegodziwość,

w miejscu sprawiedliwości – nieprawość.

¹⁷Powiedziałem sobie:

Zarówno sprawiedliwego, jak i bezbożnego

będzie sądził Bóg;

na każdą bowiem sprawę i na każdy czyn

jest czas wyznaczony⁵.

Los człowieka podobny jest do losu zwierząt

¹⁸Powiedziałem sobie:

Ze względu na synów ludzkich [tak się dzieje].

Bóg chce ich bowiem doświadczyć, żeby wiedzieli,

że sami przez się są tylko zwierzętami.

¹⁹Los bowiem synów ludzkich jest ten sam,

co i los zwierząt;

los ich jest jeden:

jaka śmierć jednego, taka śmierć drugiego,

i oddech życia⁶ ten sam.

W niczym więc człowiek nie przewyższa zwierząt,

bo wszystko jest marnością.

²⁰Wszystko idzie do jednego miejsca:

powstało wszystko z prochu

i wszystko do prochu znów wraca⁷.

²¹Któż pozna, czy tchnienie synów ludzkich idzie w górę,

a tchnienie zwierząt zstępuje w dół, do ziemi?⁸

²²Zobaczyłem więc, iż nie ma nic lepszego

nad to, że się człowiek cieszy ze swych dzieł,

gdyż taki jego udział.

Bo któż mu pozwoli zobaczyć,

co stanie się potem?