Księga Izajasza24

APOKALIPSA IZAJASZA¹

Powszechny sąd Boży nad światem

¹Oto Pan pustoszy ziemię,

niszczy ją i burzy jej powierzchnię,

a mieszkańców jej rozprasza.

²I będzie [dotknięty] jak lud, tak kapłan,

jak sługa, tak jego pan, jak służąca, tak jej pani,

jak nabywca, tak sprzedawca, jak pożyczkę dający, tak biorący ją,

jak wierzyciel, tak jego dłużnik.

³Okropnie spustoszona będzie ziemia

i doszczętnie rozgrabiona,

bo Pan wydał taki wyrok.

⁴Żałośnie wygląda ziemia, zmarniała;

świat opadł z sił, niszczeje,

niebo wraz z ziemią się wyczerpały.

⁵Ziemia została splugawiona przez swoich mieszkańców,

bo pogwałcili prawa,

przestąpili przykazania,

złamali wieczyste przymierze².

⁶Dlatego ziemię zżera przekleństwo,

a jej mieszkańcy pokutują;

dlatego się przerzedzają mieszkańcy ziemi

i mało ludzi zostało.

Zniszczone miasto

⁷Młode wino w smutku, winnica podupadła,

wzdychają wszyscy ludzie wesołego serca.

⁸Ustała wesołość bębenków,

ucichła wrzawa hulających,

umilkł wesoły dźwięk cytr.

⁹Nie piją wina wśród pieśni,

sycera gorzknieje pijakom.

¹⁰Zburzone jest miasto³ chaosu,

dom każdy zamknięty od wejścia.

¹¹Na ulicach narzekanie na brak wina.

Znikła wszelka radość,

wesele uszło z ziemi.

¹²Tylko pustka została w mieście

i brama rozbita w kawałki.

¹³Tak bowiem będzie pośrodku ziemi

pomiędzy narodami,

jak przy otrząsaniu oliwek,

jak z ostatkami winogron po winobraniu.

¹⁴Ci⁴ to podniosą głos,

sławić będą majestat Pana,

wzniosą okrzyki od strony morza.

¹⁵Dlatego na wschodzie czcić będą Pana,

na wyspach morskich imię Pana,

Boga Izraela.

¹⁶Od krańca ziemi słyszeliśmy pienia:

«Chwała Sprawiedliwemu!»

Lecz ja rzekłem: «Mam tajemnicę,

groźną mam tajemnicę, biada mi!

Wiarołomni działają zdradliwie,

wiarołomni dopuścili się zdrady».

¹⁷Groza i dół, i sidło

na ciebie, mieszkańcu ziemi;

¹⁸kto umknie przed krzykiem grozy,

wpadnie w dół,

a kto się wydostanie z dołu,

w sidła się zamota!⁵

Dalszy ciąg poematu o Sądzie Ostatecznym

Tak, upusty otworzą się w górze

i podwaliny ziemi się zatrzęsą.

¹⁹Ziemia rozpadnie się w drobne kawałki,

ziemia, pękając, wybuchnie,

ziemia, zadrgawszy, zakołysze się,

²⁰ziemia mocno się będzie zataczać jak pijany

i jak budka [na wietrze] będzie się chwiała;

grzech jej zaciąży nad nią,

tak iż upadnie i już nie powstanie.

²¹W ów dzień Pan skarze

wojsko niebieskie tam, w górze⁶,

i królów ziemskich tu, na dole.

²²Zostaną zgromadzeni, uwięzieni w lochu;

będą zamknięci w więzieniu,

a po wielu latach zostaną ukarani.

²³Księżyc się zarumieni, słońce się zawstydzi⁷,

bo zakróluje Pan Zastępów

na górze Syjon i w Jeruzalem,

wobec swych starców będzie uwielbiony⁸.