Księga Hioba14

Szybko przemija życie

¹¹ Człowiek zrodzony z niewiasty

dni ma krótkie i niespokojne,

²wyrasta i więdnie jak kwiat,

przemija jak cień, co nie trwa,

³a na takiego masz oko otwarte;

mnie² stawiasz przed swoim sądem.

⁴Któż czystym uczyni skalane?

Nikt zgoła.

⁵Skoro dni jego są wyznaczone,

liczba miesięcy u Ciebie,

kres wyznaczyłeś im nieprzekraczalny,

⁶odwróć od niego wzrok³ – niech odpocznie,

niech cieszy się dniem najemnika!

Śmierć kresem nadziei

⁷Drzewo ma jeszcze nadzieję,

bo ścięte na nowo wyrasta,

świeżych pędów nie braknie.

⁸Choć bowiem korzeń zestarzeje się w ziemi,

a pień jego w piasku zbutwieje,

⁹gdy wodę poczuje, odrasta,

wypuszcza gałęzie jak młoda roślina.

¹⁰A człowiek umiera, przepada.

Ze świata schodzi człowiek, i gdzie jest?

¹¹Wody z morza znikną

i rzeki wprzód wyschną doszczętnie –

¹²a człowiek umarły nie wstanie,

nie zbudzą się [zmarli], póki trwa niebo⁴,

ze snu swego się nie ocucą.

Czy gniew przeczekać w Szeolu?

¹³O gdybyś w Szeolu mnie schował⁵,

ukrył, aż gniew Twój przeminie,

czas mi wyznaczył, kiedy mnie wspomnisz!

¹⁴Ale czy zmarły ożyje?

Czekałbym przez wszystkie dni mojej służby,

aż moja zmiana nadejdzie.

¹⁵Ty byś zawezwał, ja bym Ci odpowiadał,

zapragnąłbyś dzieła rąk swoich.

¹⁶Gdy teraz kroki moje liczysz,

wtedy byś grzech mój puścił w niepamięć,

¹⁷pod pieczęcią byś winę moją trzymał,

a moje zło byś wybielił.

Próżna nadzieja

¹⁸Góra rozpadnie się w gruzy

i skała zmieni swe miejsce,

¹⁹woda zniszczy kamienie,

fala podmyje glebę;

i Ty nadzieję niweczysz w człowieku⁶.

²⁰Miażdżysz na zawsze i on odchodzi,

pozbawiasz kształtu, odsyłasz.

²¹Czy we czci jego synowie? – On nie wie.

Czy też wzgardzeni? – Już o tym nie myśli.

²²Zadręcza go własne ciało⁷,

odczuwa ból swojej duszy».