Księga Mądrości17

Egipt a Izrael: ciemności i słup ognisty

¹Wielkie są Twoje sądy i niezbadane,

dlatego pobłądziły dusze pozbawione nauki.

²Niegodziwcy, którym się zdawało, że ujarzmią lud święty,

leżeli, uwięzieni ciemnością¹, zniewoleni długą nocą,

wyłączeni² spod wiecznej Opatrzności – zamknięci pod dachem.

³Ci, którzy mniemali, że się ukryją z grzechami tajemnymi

pod ciemną zasłoną zapomnienia,

pogrążeni zostali w ciemnościach, wielce zatrwożeni

i przerażeni zjawami.

⁴Bo i chroniąca ich kryjówka nie zabezpieczała przed strachem:

rozlegały się wokół przerażające odgłosy,

ukazywały się ponure zjawy o posępnych twarzach.

⁵I ani żadna siła ognia nie mogła dać światła,

ani jasne płomienie gwiazd

nie zdołały rozświetlić owej strasznej nocy.

⁶I ukazywały się im tylko

przeraźliwe ognie samopalne,

a wystraszeni owym nieznanym zjawiskiem,

za gorsze brali to, na co patrzyli.

⁷Zawiodły kłamliwe sztuczki czarnoksięstwa,

spadła haniebna kara za przechwalanie się mądrością.

⁸Ci, którzy przyrzekali duszę schorzałą uwolnić od strachów i niepokojów,

sami chorowali na strach wart śmiechu.

⁹Bo nawet gdy nic przeraźliwego ich nie straszyło,

przerażeni tupotem bydląt i syczeniem gadów

zamierali ze strachu,

nie chcąc nawet spojrzeć w powietrze, od którego nie można ujść w żaden sposób.

¹⁰Tchórzliwa bowiem jest nieprawość³, gdy sama się potępia,

i zawsze przymnaża⁴ trudności, dręczona sumieniem.

¹¹Bo strach to nic innego jak zdradziecka odmowa pomocy rozumu,

¹²im zaś mniejsze jest wewnątrz oczekiwanie [pomocy]⁵,

tym bardziej wyolbrzymia nieznaną, dręczącą przyczynę.

¹³A ich w tę noc rzeczywiście bezwładną⁶

i z czeluści bezwładnej Otchłani wypełzłą,

uśpionych tym samym snem

¹⁴raz trapiły zjawy straszliwe,

to znów upadek ducha obezwładniał,

padł bowiem na nich strach nagły i niespodziewany.

¹⁵I tak padał każdy, gdzie się kto znajdował,

i był więziony, zamknięty w więzieniu bez krat.

¹⁶Czy to był rolnik, czy pasterz,

czy robotnik pracujący na pustkowiu –

zaskoczony ulegał nieodpartej konieczności,

wszystkich ich skrępował jeden łańcuch mroku.

¹⁷I czy to wiatr świszczący,

czy dźwięczny śpiew ptaków wśród gęstych gałęzi,

szum wody wartko płynącej,

czy potężny łoskot spadających skał,

¹⁸nie dostrzeżony bieg brykających zwierząt,

groźny ryk bestii straszliwych

czy echo odbijające się od górskich rozpadlin –

obezwładniały ich, napełniając strachem.

¹⁹Cały bowiem świat był zalany światłem

i oddawał się pracy bez przeszkody;

²⁰tylko nad nimi uciążliwa noc się rozpostarła,

obraz mroku, który miał ich ogarnąć⁷.

A sami dla siebie byli większym ciężarem niż mrok.