Księga Mądrości2

¹Mylnie więc rozumując, mówili sobie: «Nasze życie jest krótkie i smutne.

Nie ma lekarstwa na śmierć człowieka,

i nie wiadomo, by ktoś wrócił z Otchłani.

²Urodziliśmy się niespodzianie

i potem będziemy, jakby nas nigdy nie było.

Dech w nozdrzach naszych jak dym,

myśl – jak iskierka z uderzeń serca naszego¹:

³gdy ona zgaśnie, ciało obróci się w popiół,

a duch się rozpłynie jak niestałe powietrze.

⁴Imię nasze z czasem pójdzie w niepamięć

i nikt nie wspomni naszych poczynań.

Przeminie życie nasze jak ślady po obłoku

i rozwieje się jak mgła,

ścigana promieniami słońca

i żarem jego przybita.

⁵Czas nasz jak cień przemija,

śmierć nasza nie zna odwrotu:

pieczęć przyłożono, i nikt nie powraca.

⁶Dalej więc! Korzystajmy z tego, co dobre,

używajmy świata skwapliwie jak w młodości!

⁷Upajajmy się winem wybornym i wonnościami

i niech nam nie umkną wiosenne kwiaty,

⁸uwijmy sobie wieniec z róż, zanim zwiędną.

⁹Nikogo z nas braknąć nie może w swawoli.

Wszędzie zostawmy ślady uciechy,

bo to nasz dział, nasze dziedzictwo!

¹⁰Udręczmy sprawiedliwego biedaka,

nie oszczędźmy wdowy

ani sędziwej siwizny starca nie uczcijmy.

¹¹Nasza siła będzie nam prawem sprawiedliwości,

bo to, co słabe, gani się jako nieprzydatne.

¹²Zróbmy zasadzkę na sprawiedliwego, bo nam niewygodny²:

sprzeciwia się naszemu działaniu,

zarzuca nam przekraczanie Prawa,

wypomina nam przekraczanie naszych [zasad] karności³.

¹³Głosi, że zna Boga,

zwie siebie dzieckiem Pańskim.

¹⁴Jest potępieniem naszych zamysłów,

sam widok jego jest dla nas przykry,

¹⁵bo życie jego niepodobne do innych

i drogi jego odmienne.

¹⁶Uznał nas za coś fałszywego

i stroni od dróg naszych jak od nieczystości.

Kres sprawiedliwych ogłasza za szczęśliwy

i chełpi się Bogiem jako ojcem.

¹⁷Zobaczmy, czy prawdziwe są jego słowa,

wybadajmy, co będzie przy jego zgonie⁴.

¹⁸Bo jeśli sprawiedliwy jest synem Bożym,

Bóg ujmie się za nim

i wyrwie go z rąk przeciwników⁵.

¹⁹Dotknijmy go obelgą i katuszą,

by poznać jego łagodność

i doświadczyć jego cierpliwości⁶.

²⁰Zasądźmy go na śmierć haniebną,

bo – jak mówił – będzie ocalony».

Grzech przesłania prawdziwe wartości

²¹Tak pomyśleli – i pobłądzili,

bo własna złość ich zaślepiła.

²²Nie pojęli tajemnic Bożych,

nie spodziewali się nagrody za prawość

i nie docenili odpłaty dla dusz czystych.

²³Bo do nieśmiertelności Bóg stworzył człowieka –

uczynił go obrazem swej własnej wieczności⁷.

²⁴A śmierć⁸ weszła w świat przez zawiść diabła⁹

i doświadczają¹⁰ jej ci, którzy do niego należą.