Księga Mądrości4

¹Lepsza bezdzietność [połączona] z cnotą¹, nieśmiertelna jest bowiem jej pamięć,

bo ma uznanie i u Boga, i u ludzi:

²Gdy jest obecna, to ją naśladują²,

tęsknią, gdy odejdzie,

a w wieczności triumfuje uwieńczona –

zwyciężywszy w zawodach o nieskazitelną nagrodę.

³A rozplenione mnóstwo bezbożnych nie odniesie korzyści;

z cudzołożnych odrośli wyrosłe – nie zapuści korzeni głęboko

ani nie założy podwaliny niezawodnej.

⁴Jeśli nawet na jakiś czas wypuści gałęzie –

wstrząśnie nim wiatr, bo słabo utwierdzone,

i moc wichrów wyrwie je z korzeniami.

⁵Połamią się nierozwinięte gałęzie,

a owoc ich – bezużyteczny, niedojrzały do spożycia

i do niczego niezdatny.

⁶Bo dzieci zrodzone z nieprawego pożycia

przy osądzeniu rodziców zaświadczają o ich przewrotności.

Ocena przedwczesnej śmierci sprawiedliwego³

⁷A sprawiedliwy, choćby umarł przedwcześnie,

znajdzie odpoczynek.

⁸Starość jest czcigodna nie przez długowieczność

i liczbą lat się jej nie mierzy;

⁹sędziwością u ludzi jest mądrość,

a miarą starości – życie nieskalane.

¹⁰Ponieważ spodobał się Bogu, został umiłowany,

a żyjąc wśród grzeszników, został przeniesiony.

¹¹Zabrany został, by złość nie odmieniła jego myśli

albo ułuda nie uwiodła duszy,

¹²bo urok marności przesłania dobro,

a burza namiętności mąci⁴ prawy umysł.

¹³Wcześnie osiągnąwszy doskonałość, przeżył czasów wiele.

¹⁴Dusza jego podobała się Bogu,

dlatego pośpiesznie uszła⁵ spośród nieprawości.

A ludzie patrzyli i nie pojmowali

ani sobie tego nie wzięli do serca,

¹⁵że łaska i miłosierdzie nad Jego wybranymi,

i o świętych Jego staranie.

¹⁶Kto umarł jako sprawiedliwy, potępia żyjących bezbożnie,

a dopełniona wcześnie młodość – leciwą starość nieprawego.

¹⁷Zobaczą bowiem kres mądrego,

a nie pojmą, co o nim Pan postanowił

i w jakim celu zachował go bezpiecznym.

¹⁸Będą patrzeć i żywić pogardę,

ale Pan ich wyśmieje.

Koniec bezbożnych

¹⁹I staną się potem wstrętną padliną

i wiecznym pośmiewiskiem wśród zmarłych.

Strąci ich bowiem na głowę – oniemiałych,

i wstrząśnie nimi od posad,

i zostaną do szczętu zniszczeni,

i będą w udręczeniu,

a pamięć o nich zaginie.

²⁰Z bojaźnią przyjdą zdać sprawę z win swoich,

a w twarz im rzucą oskarżenie ich własne nieprawości.