1Wreszcie Pan okazał Sarze łaskawość, jak to obiecał, i uczynił jej to, co zapowiedział. 2Sara stała się brzemienną i urodziła sędziwemu Abrahamowi syna w tym właśnie czasie, jaki Bóg wyznaczył. 3Abraham dał swemu synowi, który mu się urodził, a którego mu zrodziła Sara, imię Izaak. 4Abraham obrzezał Izaaka, gdy ten miał osiem dni, tak jak to Bóg mu przykazał. 5Abraham miał sto lat, gdy mu się urodził syn jego, Izaak. 6Sara mówiła:
«Powód do śmiechu dał mi Bóg1.
Każdy, kto się o tym dowie, śmiać się będzie z mej przyczyny».
7I dodawała:
«Któż by się ośmielił rzec Abrahamowi:
Sara będzie karmiła dzieci piersią,
a jednak urodziłam syna mimo podeszłego wieku mego męża».
8Dziecko podrosło i zostało odłączone od piersi. Abraham wyprawił wielką ucztę w tym dniu, w którym Izaak został odłączony od piersi. 9Sara, widząc, że syn Egipcjanki Hagar, którego ta urodziła Abrahamowi, naśmiewa się2 <z Izaaka>, 10rzekła do Abrahama: «Wypędź tę niewolnicę wraz z jej synem, bo syn tej niewolnicy nie będzie współdziedzicem z synem moim, Izaakiem». 11To powiedzenie Abraham uznał za bardzo złe – ze względu na swego syna. 12A wtedy Bóg rzekł do Abrahama: «Niechaj ci się nie wydaje złe to, co Sara powiedziała o tym chłopcu i o twojej niewolnicy. Posłuchaj jej, gdyż tylko od Izaaka będzie nazwane twoje potomstwo. 13Z syna zaś tej niewolnicy uczynię również wielki naród, bo jest on twoim potomkiem».
14Nazajutrz rano wziął Abraham chleb oraz bukłak z wodą i dał Hagar, wkładając jej na barki, i oddalił ją wraz z dzieckiem3. Ona zaś poszła i błąkała się po pustyni Beer-Szeby. 15A gdy zabrakło wody w bukłaku, ułożyła dziecko pod jednym z krzewów, 16po czym odeszła i usiadła opodal tak daleko, jak łuk doniesie, mówiąc: «Nie będę patrzała na śmierć dziecka». I tak siedząc opodal, zaczęła głośno płakać.
17Ale Bóg usłyszał jęk chłopca i Anioł Boży4 zawołał na Hagar z nieba: «Cóż ci to, Hagar? Nie lękaj się, bo usłyszał Bóg jęk chłopca tam leżącego. 18Wstań, podnieś chłopca i weź go za rękę, bo uczynię z niego wielki naród». 19Po czym Bóg otworzył jej oczy i ujrzała studnię z wodą; a ona poszła, napełniła bukłak wodą i dała chłopcu pić.
20Bóg był z chłopcem, a ten rósł. Mieszkał on na pustyni i stał się łucznikiem. 21Mieszkał stale na pustyni Paran; matka zaś jego sprowadziła mu żonę z ziemi egipskiej.
22W owym czasie Abimelek z dowódcą swego wojska, Pikolem, tak powiedział do Abrahama: «Bóg pomaga ci we wszystkim, co czynisz. 23Złóż mi więc teraz tu na tym miejscu przysięgę na Boga, że ani wobec mnie, ani wobec mego potomstwa bliższego i dalszego nie dopuścisz się zdrady; że jak ja obszedłem się z tobą łaskawie, tak też i ty będziesz postępował względem mnie i tej ziemi, na której jesteś gościem». 24Abraham rzekł: «Przysięgam!» 25Równocześnie jednak Abraham zrobił Abimelekowi wymówkę z powodu studni z wodą, zabranej mu przemocą przez ludzi Abimeleka. 26Abimelek odpowiedział: «Nie wiem, kto to uczynił, boś ty mi nie dał o tym znać. Dopiero teraz dowiaduję się o tym».
27A potem Abraham dał Abimelekowi drobne i większe bydło, i tak obaj zawarli przymierze. 28Abraham wydzielił nadto z trzody siedem jagniąt. 29Abimelek zapytał Abrahama: «Co znaczy tych siedem jagniąt, które oddzieliłeś osobno?» 30Odpowiedział Abraham: «Tych siedem jagniąt przyjmiesz ode mnie, żebym mógł mieć dowód, że to ja wykopałem ową studnię».
31Dlatego nazwano tę miejscowość Beer-Szeba5, ponieważ tam obaj złożyli przysięgę.
32Po zawarciu przymierza w Beer-Szebie Abimelek i dowódca jego wojska Pikol udali się w powrotną drogę do kraju Filistynów. 33Abraham zaś zasadził w Beer-Szebie drzewo tamaryszkowe. Tam też wzywał imienia Pana, Boga Wiekuistego. 34I tak przebywał Abraham przez długi czas w kraju Filistynów.