1Rzekł Bóg do Jakuba: «Idź do Betel i tam zamieszkaj. Wznieś też tam ołtarz Bogu, który ci się ukazał, gdy uciekałeś przed twym bratem, Ezawem». 2Rzekł więc Jakub do swych domowników i do wszystkich, którzy z nim byli: «Usuńcie [wizerunki] obcych bogów1, które macie u siebie; oczyśćcie się i zmieńcie szaty. 3Pójdziemy bowiem do Betel i tam zbuduję ołtarz Bogu, który wysłuchał mnie w czasie mej niedoli i wspomagał mnie, gdziekolwiek byłem». 4Oddali więc Jakubowi wszystkie [wizerunki] obcych bogów, jakie posiadali, oraz kolczyki, które nosili w uszach, i Jakub zakopał je pod terebintem w pobliżu Sychem. 5A gdy wyruszyli w drogę, padł wielki2 strach na okoliczne miasta, tak że nikt nie ścigał synów Jakuba. 6Jakub, przybywszy wraz ze wszystkimi swymi ludźmi do Luz w Kanaanie, czyli do Betel, 7zbudował tam ołtarz i nazwał to miejsce El-Betel3. – Tu bowiem ukazał mu się Bóg, kiedy uciekał przed swym bratem. – 8Wtedy to zmarła Debora, piastunka Rebeki, i pochowano ją w pobliżu Betel pod terebintem, który dlatego otrzymał nazwę Terebint Płaczu.
9Bóg ukazał się jeszcze Jakubowi po jego powrocie z Paddan-Aram i błogosławiąc mu, 10powiedział do niego:
«Imię twe jest Jakub,
ale odtąd nie będą cię nazywać Jakubem,
lecz będziesz miał imię Izrael»4.
I tak otrzymał imię Izrael. 11Po czym Bóg rzekł do niego:
«Ja jestem Bóg wszechmocny.
Bądź płodny i rozmnażaj się.
Niech powstanie z ciebie naród i wiele narodów,
niech królowie wyjdą z twych bioder5.
12Kraj, który dałem Abrahamowi i Izaakowi, daję tobie;
i twemu przyszłemu potomstwu dam ten kraj».
13Potem Bóg oddalił się od niego z tego miejsca, na którym do niego przemawiał. 14A Jakub ustawił stelę na tym miejscu, gdzie Bóg do niego mówił, stelę kamienną. I składając ofiarę płynną, wylał na nią oliwę. – 15Jakub dał więc temu miejscu, na którym przemawiał do niego Bóg, nazwę Betel6.
16A gdy wyruszyli z Betel i był jeszcze szmat drogi, aby dojść do Efrata, Rachela zaczęła rodzić; poród jednak był ciężki. 17I kiedy urodziła w wielkich bólach, rzekła do niej położna: «Już się nie lękaj, bo oto masz syna!» 18Ona jednak, gdy życie z niej uchodziło, bo konała, nazwała swego syna Benoni7; lecz ojciec dał mu imię Beniamin. 19A Rachela umarła i została pochowana przy drodze do Efrata, czyli Betlejem. 20Jakub ustawił stelę na jej grobie. – Kamień ten stoi na grobie Racheli po dziś dzień.
21Izrael wyruszył w drogę i rozbił swój namiot za Migdal-Eder. 22A gdy przebywał Izrael w tej okolicy, poszedł Ruben i zbliżył się do Bilhy, drugorzędnej żony ojca swego, i obcował z nią; Izrael dowiedział się o tym.
Synów Jakuba było dwunastu:
23Synowie Lei: pierworodny syn Jakuba – Ruben, Symeon, Lewi, Juda, Issachar i Zabulon. 24Synowie Racheli: Józef i Beniamin. 25Synowie Bilhy, niewolnicy Racheli: Dan i Neftali, 26oraz synowie Zilpy, niewolnicy Lei: Gad i Aser. Są to synowie Jakuba, którzy mu się urodzili w Paddan-Aram.
27A potem Jakub przybył do ojca swego, Izaaka, do Mamre, do Kiriat-Arba, czyli do Hebronu, gdzie niegdyś mieszkał Abraham, a potem także Izaak. 28Izaak miał wtedy sto osiemdziesiąt lat.
29Izaak, doszedłszy do kresu swego życia, zmarł w późnej starości. I pochowali go jego synowie, Ezaw i Jakub.