Księga Koheleta5

¹Nie bądź pochopny w słowach,

a serce twe niech nie będzie zbyt skore,

by wypowiedzieć słowo przed obliczem Boga,

bo Bóg jest w niebie,

a ty na ziemi!

Przeto niech słów twoich będzie niewiele¹.

²Bo z wielości zajęć przychodzą sny,

a mowa głupia z wielości słów.

³Jeżeli złożyłeś jakiś ślub Bogu,

nie zwlekaj z jego spełnieniem,

bo w głupcach nie ma On upodobania.

To, co ślubowałeś, wypełnij!²

⁴Lepiej, gdy nie ślubujesz wcale,

niż żebyś ślubował, a ślubu nie spełnił.

⁵Nie dopuść do tego, by usta twe doprowadziły cię do grzechu,

i nie mów przed posłańcem [Bożym]³,

że stało się to przez nieuwagę,

żeby się Bóg nie rozgniewał na twoje słowa

i nie uczynił daremnym dzieła twoich rąk.

⁶Bo z wielości snów i marności mnożą się słowa.

Boga się przeto bój!⁴

Zgubne skutki przesadnego dążenia do majątku

⁷Gdy widzisz ucisk biednego

oraz pogwałcenie prawa i sprawiedliwości w kraju,

nie dziw się temu,

bo nad wysokim czuwa wyższy,

a jeszcze wyżsi nad oboma⁵.

⁸Pożytkiem dla kraju byłby wobec tego wszystkiego

król dbały o uprawę ziemi⁶.

⁹Kto kocha się w pieniądzach,

pieniądzem się nie nasyci;

a kto się kocha w zasobach,

ten nie ma z nich pożytku.

To również jest marność.

¹⁰Gdy dobra się mnożą,

mnożą się ich zjadacze.

I jakiż pożytek ma z nich właściciel

poza tym, że nimi napawa oczy?

¹¹Słodki jest sen robotnika,

czy mało, czy dużo on zje,

lecz bogacz mimo swej sytości

nie ma spokojnego snu.

¹²Istnieje bolesna niedola –

widziałem ją pod słońcem:

bogactwo przechowywane

na szkodę właściciela.

¹³Bogactwo to bowiem przepada

na skutek jakiegoś nieszczęścia,

a gdy urodzi się syn,

nie ma już nic w jego ręku.

¹⁴Jak wyszedł z łona swej matki,

tak nagi powróci – jak przyszedł,

i nie wyniesie ze swej pracy niczego,

co mógłby w ręku zabrać ze sobą⁷.

¹⁵Bo również i to jest bolesną niedolą,

że tak odejdzie, jak przyszedł.

I jaki pożytek dla niego,

że trudził się na próżno?

¹⁶A nadto wszystkie jego dni

są spożywaniem w ciemności⁸,

w wielkim zmartwieniu,

w chorobie i w gniewie.

¹⁷Oto, co uznałem za dobre:

że piękną jest rzeczą jeść i pić,

i szczęścia zażywać w pracy,

którą się człowiek trudzi pod słońcem,

według liczby dni jego życia,

których mu Bóg użyczył:

bo to tylko jest mu dane.

¹⁸Dla każdego też człowieka,

któremu Bóg daje bogactwo i skarby

i któremu pozwala z nich korzystać,

wziąć swoją część

i cieszyć się swoim trudem –

to Bożym jest darem.

¹⁹Taki nie myśli wiele o dniach swego życia,

gdyż Bóg go utrzymuje w radości serca.