Księga Ezechiela26

Przeciwko Tyrowi

¹Roku jedenastego, pierwszego dnia miesiąca, Pan skierował do mnie te słowa:

²«Synu człowieczy, ponieważ Tyr mówił Jerozolimie:

Ha, oto rozbita została

brama ludów;

powraca do mnie, ja będę bogaty, ona – pustynią¹,

³² dlatego tak mówi Pan Bóg:

Oto Ja jestem przeciwko tobie, Tyrze!

Sprawię, że ruszą przeciw tobie liczne narody,

nadpłyną falami jak morze.

⁴Zburzą mury Tyru

i wywrócą jego wieże.

Wymiotę z niego jego proch

i uczynię z niego nagą skałę.

⁵Stanie się pośrodku morza

miejscem suszenia sieci,

ponieważ Ja powiedziałem – wyrocznia Pana Boga.

Stanie się on łupem narodów.

⁶Córki³ zaś jego, które są na stałym lądzie,

będą zabite mieczem.

I poznają, że Ja jestem Pan.

⁷Bo tak mówi Pan Bóg:

Oto Ja sprowadzam z północy na Tyr

Nabuchodonozora, króla Babilonu, króla królów,

z końmi, rydwanami, jeźdźcami,

z wojskiem i licznym ludem.

⁸Córki twoje, które są na stałym lądzie,

zabije mieczem;

wieże oblężnicze zbuduje przeciw tobie,

przeciwko tobie usypie wały

i tarczę wystawi przeciwko tobie.

⁹Głowice swych taranów skieruje przeciw twoim murom,

zburzy twe wieże żelaznymi hakami.

¹⁰Z powodu mnóstwa koni

okryje cię kurzawa.

Od tętentu jego konnicy,

jego kół i rydwanów

zadrżą twoje mury,

gdy wchodzić będzie w twe bramy tak,

jak się wkracza do zdobytego miasta.

¹¹Kopytami swych koni stratuje wszystkie twe ulice,

lud twój mieczem wybije,

a potężne twe stele

powali na ziemię.

¹²Splądrowane będą twoje bogactwa,

rozkradzione twoje towary,

zburzone twoje mury,

a wspaniałe twe domy porozwalane.

Kamienie zaś twoje, drzewo i proch z ciebie

wrzucą do morza.

¹³Sprawię, że odgłos twych pieśni umilknie,

a dźwięk twoich cytr nie będzie się rozlegać.

¹⁴Uczynię z ciebie nagą skałę,

staniesz się miejscem suszenia sieci.

Nie odbudują cię więcej,

bo Ja, Pan, powiedziałem» – wyrocznia Pana Boga.

¹⁵Tak mówi Pan Bóg do Tyru: «Czy na huk upadku twego, gdy pobici jęczeć będą, gdy pośród ciebie rozpanoszy się mord, nie zadrżą wyspy? ¹⁶Wszyscy książęta morza zejdą z tronów swoich, odłożą swoje płaszcze, zdejmą swoje wyszywane szaty. Przyobleką się w strach, usiądą na ziemi, będą drżeć bez przerwy i wzdrygać się będą z twego powodu.

¹⁷Oni podniosą lament nad tobą i powiedzą do ciebie:

O, jakżeś upadło, przez morze zalane,

o miasto przesławne,

na morzu potężne,

ty i twoi mieszkańcy,

któreś grozę siało

na całym lądzie⁴.

¹⁸Teraz drżą okręty

w dzień twego upadku;

wyspy na morzu

przeraziły się twoim końcem.

¹⁹Albowiem tak mówi Pan Bóg: Gdy cię uczynię miastem opustoszałym, podobnym do miast, w których już nikt nie mieszka, gdy sprowadzę na ciebie Wielką Otchłań, tak że cię fale morskie przykryją, ²⁰zrzucę cię z góry do tych, którzy już zeszli w dół, do ludu dawnego, i każę ci mieszkać w krainie podziemia, w wiecznej pustyni, u tych, którzy zeszli w dół, tak byś więcej nie było zamieszkane i więcej nie postało w krainie żyjących. ²¹Uczynię z ciebie przedmiot grozy, przestaniesz istnieć. Będą cię szukać i nigdy cię nie znajdą» – wyrocznia Pana Boga.