1Pan skierował do mnie te słowa: 2«Synu człowieczy, powiedz władcy Tyru: Tak mówi Pan Bóg:
Ponieważ serce twoje stało się wyniosłe,
powiedziałeś: Ja jestem Bogiem1, ja zasiadam na Boskiej stolicy,
w sercu mórz – a przecież ty jesteś tylko człowiekiem, a nie Bogiem,
i rozum chciałeś mieć równy rozumowi Bożemu.
3Oto jesteś mądrzejszy od Daniela2,
żadna tajemnica nie jest ukryta przed tobą3.
4Dzięki swej przezorności i sprytowi
zdobyłeś sobie majątek,
i nagromadziłeś złota i srebra w swoich skarbcach.
5Dzięki swojej wielkiej przezorności, dzięki swoim zdolnościom kupieckim,
pomnożyłeś swoje majętności,
a serce twoje stało się wyniosłe z powodu twego majątku.
6Dlatego tak mówi Pan Bóg:
Ponieważ rozum chciałeś mieć równy
rozumowi Bożemu,
7oto dlatego sprowadzam na ciebie
cudzoziemców – najsroższych spośród narodów.
Oni dobędą mieczy przeciwko urokowi twojej mądrości i zbezczeszczą twój blask.
8Zepchną cię do dołu, i umrzesz
śmiercią nagłą
w sercu mórz.
9Czy będziesz jeszcze mówił:
Ja jestem Bogiem –
w obliczu swoich oprawców?
Przecież będziesz tylko człowiekiem, a nie Bogiem
w ręku tego, który cię będzie zabijał.
10Umrzesz śmiercią nieobrzezanych4
z ręki cudzoziemców,
ponieważ Ja to postanowiłem»
– wyrocznia Pana Boga.
11Pan skierował do mnie te słowa: 12«Synu człowieczy, podnieś lament nad władcą Tyru5 i powiedz mu: Tak mówi Pan Bóg:
Byłeś odbiciem doskonałości,
pełen mądrości i niezrównanie piękny.
13Mieszkałeś w Edenie, ogrodzie Bożym;
okrywały cię wszelkiego rodzaju szlachetne kamienie:
rubin, topaz, diament,
złoty topaz, onyks, jaspis,
szafir, granat, szmaragd,
a ze złota wykonano okrętki
i oprawy na tobie6,
przygotowane w dniu twego stworzenia.
14Jako wielkiego cheruba
opiekunem ustanowiłem cię
na świętej górze Bożej,
chadzałeś pośród błyszczących kamieni7.
15Byłeś doskonały w postępowaniu swoim
od dni twego stworzenia,
aż znalazła się w tobie nieprawość.
16Rozkwit twego handlu sprawił,
że wnętrze twoje napełniło się uciskiem i zgrzeszyłeś,
dlatego zrzuciłem cię z góry Bożej
i jako cherub opiekun zniknąłeś
spośród błyszczących kamieni.
17Serce twoje stało się wyniosłe
z powodu twej piękności,
zanikła twoja przezorność
z powodu twego blasku.
Rzuciłem cię na ziemię,
wydałem cię królom na widowisko.
18Mnóstwem twoich przewin,
nieuczciwością twego handlu
zbezcześciłeś swoją8 świątynię.
Sprawiłem, że ogień wyszedł z twego wnętrza,
aby cię pochłonąć,
i obróciłem cię w popiół na ziemi
na oczach tych wszystkich, którzy na ciebie patrzyli.
19Wszystkie te narody, które cię znały,
zdumiały się nad tobą.
Stałeś się dla nich postrachem.
Przestałeś istnieć na zawsze».
20Pan skierował do mnie te słowa: 21«Synu człowieczy, obróć się ku Sydonowi i prorokuj przeciwko niemu: 22Mów: Tak mówi Pan Bóg:
Oto występuję przeciwko tobie, Sydonie!
Chcę być uwielbiony pośród ciebie.
Poznają, że Ja jestem Pan,
gdy nad nim wykonam sądy moje i ukażę się mu jako Święty.
23Ześlę na niego zarazę
i krew na jego ulice,
a zabici będą padać w jego środku
pod razami miecza [podniesionego] na niego zewsząd.
I poznają, że Ja jestem Pan.
24A dla domu Izraela nie będzie już więcej ani ciernia raniącego, ani żądła zadającego ból ze strony tych wszystkich, którzy mieszkają dokoła, którzy ich nienawidzili. I poznają, że Ja jestem Pan.
25Tak mówi Pan Bóg: Kiedy zgromadzę dom Izraela spośród narodów pogańskich, wśród których został rozproszony, w nim będę uwielbiony na oczach narodów pogańskich. Będą mieszkać na swojej ziemi, którą dałem słudze memu, Jakubowi. 26Będą na niej mieszkać bezpiecznie, będą budować domy i uprawiać winnice; będą mieszkać bezpiecznie, podczas gdy nad wszystkimi dokoła, którzy ich nienawidzili, Ja będę wykonywać sądy. I poznają, że Ja jestem Pan, ich Bóg».