Księga Izajasza34

Zagłada Edomitów typem kary dla narodów¹

¹Przystąpcie, narody, by słuchać!

I wy, ludy, natężcie uwagę!

Niech słucha ziemia i wszystko, co ją napełnia,

świat i wszystko, co na nim wyrasta!

²Bo Pan kipi gniewem na wszystkich pogan

i wrze z oburzenia na wszystkie ich wojska.

Przeznaczył je na zagładę,

na rzeź je wydał.

³Zabici ich leżą porzuceni,

rozchodzi się zaduch z ich trupów;

od ich krwi rozmiękły góry,

⁴całe wojsko niebieskie topnieje.

Niebiosa zwijają się jak zwój księgi,

wszystkie ich zastępy opadają,

jak opada listowie z winnego krzewu

i jak opadają liście z figowca.

⁵Zaiste, mój miecz upoił się na niebiosach;

oto spadnie na Edom,

na lud, który przeznaczyłem na potępienie.

⁶Miecz Pana² spłynął krwią,

pokryty jest tłuszczem,

krwią jagniąt i kozłów,

tłuszczem nerek baranich.

Bo Pan święci ofiarę w Bosra,

wielką rzeź obrzędową w kraju Edomitów.

⁷Jak bawoły padają ludy,

i naród mocarzy – jak woły.

Ich ziemia opiła się krwią,

proch jej nasiąknął tłuszczem.

⁸Bo to dla Pana dzień pomsty,

rok odwetu dla Obrońcy Syjonu.

⁹Potoki Edomu obrócą się w smołę,

a proch jego w siarkę;

ziemia jego stanie się smołą płonącą³.

¹⁰Nie zagaśnie ani w nocy, ani w dzień,

jej dym wznosić się będzie ciągle⁴.

Kraj pozostanie opustoszały z pokolenia w pokolenie,

po wiek wieków nikt go nie przemierzy.

¹¹Pelikan⁵ i jeż go posiądą,

puchacz i kruk go zamieszkają;

Pan rozciągnie nad nim sznur⁶ nicości

i ołowianki⁷ opustoszenia.

¹²<Kozły się w nim zadomowią>⁸.

Nie będzie jego dostojników

ani królestwa tam nie obwołają,

wszyscy jego książęta będą niczym.

¹³Ciernie wyrosną w jego pałacach,

pokrzywy i osty w jego warowniach;

będzie to nora szakali,

zagroda strusich samic.

¹⁴Zdziczałe psy spotkają się z hienami

i kozły będą się przyzywać wzajemnie;

co więcej, tam Lilit⁹ przycupnie

i znajdzie sobie zacisze na spoczynek.

¹⁵Tam się wąż gnieździć będzie i znosić jaja,

wysiadywać młode i zgarniać je pod swój cień¹⁰.

Tam i sępy się zlecą,

będą się rozglądać jeden za drugim.

¹⁶Szukajcie w księdze Pana i odczytajcie:

Ani jednego z nich nie zabraknie!¹¹

Bo to usta Jego samego rozkazały,

i to sam Jego Duch je zgromadził.

¹⁷On też rzucił im losy

i Jego ręka podzieliła im ziemię sznurem mierniczym;

na wieki będą ją dziedziczyły¹²,

mieszkać w niej będą z pokolenia w pokolenie.