Księga Izajasza 4 — Biblia Tysiąclecia, wyd. V

¹Siedem niewiast uchwyci się

jednego mężczyzny w ów dzień, mówiąc:

«Swój chleb będziemy jadły

i we własną odzież się ubierały.

Dozwól nam tylko nosić twoje imię.

Zdejmij z nas hańbę»¹.

Reszta z Jerozolimy²

²W owym dniu Odrośl Pana³

stanie się ozdobą i chwałą,

a owoc ziemi przepychem i krasą

dla ocalałych z Izraela.

³I będzie tak:

Ktokolwiek pozostał żywy na Syjonie

i kto się ostał w Jeruzalem,

każdy będzie nazwany świętym

i wpisany do [Księgi] Życia w Jeruzalem.

⁴Gdy Pan obmyje brud Córy Syjońskiej

i krew rozlaną w Jeruzalem oczyści

powiewem sądu i podmuchem pożogi,

⁵wtedy Pan przyjdzie [spocząć]

na całej przestrzeni góry Syjon

i na tych, którzy się tam zgromadzą,

we dnie jako obłok z dymu,

w nocy jako olśniewający płomień ognia.

Albowiem nad wszystkim chwała [Pańska] będzie osłoną ⁶i namiotem,

by za dnia dać cień przed skwarem,

ucieczkę zaś i schronienie przed nawałnicą i ulewą.

1.4,1Owdowiałe kobiety usiłują wyjść za mąż za nielicznych mężczyzn, by uniknąć hańby bezdzietności.
2.4,2nWiersze mesjańskie łączące się z Iz rozdz. 9 i 11.
3.4,2„Odrośl Pana... owoc ziemi” – porównanie z drzewkiem i z plonami ziemi, wyrastającymi bujnie na palestyńskiej ziemi, oznacza bądź lepszą „Resztę” ocalonych z klęski Izraelitów, bądź samego Mesjasza; Wujek: „płód Pański” – określenie mesjańskie; por. Jr 23,5n; Za 3,8; 6,12.