Księga Izajasza54

Chwalebna przyszłość Jerozolimy

¹Śpiewaj z radości, niepłodna, która nie rodziłaś,

wybuchnij weselem i wykrzykuj,

która nie doznałaś bólów porodu!

Bo liczniejsi są synowie porzuconej

niż synowie mającej męża¹, mówi Pan.

²Poszerz przestrzeń twego namiotu,

rozciągnij płótna twego <mieszkania>, nie krępuj się,

wydłuż twe sznury, wbij mocno twe paliki!

³Bo się rozprzestrzenisz na prawo i lewo,

twoje potomstwo posiądzie narody

oraz zaludni opuszczone miasta.

Miłość Pańska

⁴Nie lękaj się, bo już się nie zawstydzisz,

nie wstydź się, bo już nie doznasz pohańbienia.

Raczej zapomnisz o wstydzie twej młodości.

I nie wspomnisz już hańby twego wdowieństwa.

⁵Bo małżonkiem twoim jest twój Stworzyciel,

któremu na imię – Pan Zastępów;

Odkupicielem² twoim – Święty Izraela,

nazywają Go Bogiem całej ziemi.

⁶Zaiste, jak niewiastę porzuconą

i zgnębioną na duchu, wezwał cię Pan.

I jakby do porzuconej żony młodości

mówi twój Bóg:

⁷Na krótką chwilę porzuciłem ciebie,

ale z ogromną miłością cię przygarnę.

⁸W przystępie gniewu ukryłem

przed tobą na krótko swe oblicze,

ale w miłości wieczystej³

nad tobą się ulitowałem,

mówi Pan, twój Odkupiciel⁴.

⁹Dzieje się ze Mną tak, jak za dni Noego,

kiedy przysiągłem, że wody Noego⁵

nie spadną już nigdy na ziemię;

tak teraz przysięgam, że się nie rozjątrzę na ciebie

ani cię gromić nie będę.

¹⁰Bo góry mogą się poruszyć

i pagórki się zachwiać,

ale miłość moja nie odstąpi ciebie

i nie zachwieje się moje przymierze pokoju,

mówi Pan, który ma litość nad tobą.

Nowa Jerozolima

¹¹O nieszczęśliwa, wichrami smagana, niepocieszona!

Oto Ja osadzę twoje kamienie na malachicie

i fundamenty twoje na szafirach.

¹²Uczynię blanki twych murów z rubinów,

bramy twoje z górskiego kryształu,

a z drogich kamieni – całe obramowanie twych murów.

¹³Wszyscy twoi synowie będą uczniami Pana⁶,

wielka będzie szczęśliwość twych dzieci.

¹⁴Będziesz mocno osadzona na sprawiedliwości.

Daleka bądź od trwogi, bo nie masz się czego obawiać,

i od przestrachu, bo nie ma on przystępu do ciebie.

¹⁵Oto jeśli nastąpi napaść, nie będzie to ode Mnie.

Kto na ciebie napada, potknie się z twej przyczyny.

¹⁶Oto Ja stworzyłem kowala,

który dmie na ogień rozżarzonych węgli

i wyciąga z niego broń, by ją obrobić.

Ja też stworzyłem niszczyciela, aby siał zgubę.

¹⁷Wszelka broń ukuta na ciebie będzie bezskuteczna.

Potępisz wszelki język, który się zmierzy z tobą w sądzie.

Takie będzie dziedzictwo sług Pana

i nagroda ich słuszna ode Mnie –

wyrocznia Pana.