Księga Sędziów5

Pieśń Debory i Baraka¹

¹Dnia tego Debora i Barak, syn Abinoama, śpiewali hymn w słowach:

²«Skoro wodzowie w Izraelu stanęli na czele²,

a lud dobrowolnie się ofiarował do walki,

błogosławcie Pana!

³Słuchajcie, królowie, nadstawcie uszu, władcy:

Dla Pana będę śpiewała,

będę opiewać Pana, Boga Izraela.

⁴Panie, gdyś Ty wychodził z Seiru,

gdyś z pól Edomu wyruszał,

ziemia wtedy drżała, kropiły niebiosa,

chmury kropiły wodą.

⁵Góry dżdżem ociekały³ przed obliczem Pana,

<to Synaj> – przed obliczem Pana,

Boga Izraela!

⁶Za dni Szamgara, syna Anata,

za dni Jael opustoszały drogi,

a chodzący szlakami udeptanymi

po krętych drogach kroczyli.

⁷Zanikło życie w osiedlach⁴,

zanikło w Izraelu,

aż powstała⁵ Debora,

powstała jako matka w Izraelu.

⁸Gdy nowych bogów obrano,

którym dawniej nie służyli⁶,

czy widać było choć jedną tarczę lub dzidę

wśród czterdziestu tysięcy w Izraelu?

⁹Serce me zwraca się ku wodzom izraelskim,

ku tym z ludu, co dobrowolnie ofiarowali się do walki:

błogosławcie Pana!

¹⁰Wy, co jeździcie na białych oślicach,

wy, co na kobiercach siadacie,

wy, przechodzący drogą – śpiewajcie.

¹¹Niech swym głosem dzielący łupy⁷ u wodopojów

sławią dobrodziejstwa Pana,

dobrodziejstwa względem osiedli izraelskich.

<Wówczas lud Pana zstąpił do bram>.

¹²Powstań, o powstań, Deboro,

powstań, o powstań i pieśń zaśpiewaj!

Powstań, Baraku, by pojmać twych jeńców, synu Abinoama.

¹³Niech wtedy zstąpi reszta możnych z ludu Pana,

niech zstąpi ku mnie wśród bohaterów⁸.

¹⁴Z Efraima – wodzowie ich w dolinie –

za nim Beniamin wśród ludu swego,

z Makir wyszli przywódcy, a z Zabulona trzymający buławę wodza⁹.

¹⁵Z Deborą są możni z Issachara, a jak Issachar, tak i Barak jest w dolinie, idąc w jego ślady.

A nad strumieniami Rubena zastanawiają się długo.

¹⁶Czemu to siedzisz między zagrodami¹⁰, słuchając ryku trzód?

Nad strumieniami Rubena zastanawiają się długo;

¹⁷Gilead za Jordanem spoczywa,

a czemu Dan przebywa na okrętach?

Aser pozostaje nad brzegiem morza,

mieszkając w swych portach bezpiecznie;

¹⁸Zabulon to lud, co narażał się na niebezpieczeństwo śmierci,

podobnie jak Neftali na połoninach¹¹.

¹⁹Nadeszli królowie i walczyli, walczyli wtedy królowie Kanaanu

w Tanak nad wodami Megiddo,

lecz nie zabrali srebra jako łupu.

²⁰Gwiazdy z niebios walczyły¹²,

ze swoich dróg walczyły przeciw Siserze.

²¹Potok Kiszon ich porwał,

potok starożytny¹³, potok Kiszon.

Odważnie krocz, moja duszo!¹⁴

²²Rozległ się wtedy tętent kopyt końskich

od wielkiego pośpiechu ich wojowników.

²³„Przeklinajcie Meroz! – rzekł Anioł Pański –

bardzo przeklinajcie jego mieszkańców,

bo nie przybyli na pomoc Panu,

na pomoc Panu wśród bohaterów”.

²⁴Niech Jael będzie błogosławiona wśród niewiast,

żona Chebera Kenity,

wśród niewiast żyjących w namiotach niech będzie błogosławiona.

²⁵Prosił o wodę, a mleka mu dała,

w naczyniu odświętnym podała mu mleko.

²⁶Lewą ręką sięgnęła po palik,

prawą – po ciężki młot.

Uderzyła Siserę, zmiażdżyła mu głowę,

skroń mu przebiła, przekłuła.

²⁷U nóg się zwalił, upadł zabity.

U nóg jej się zwalił i upadł:

tam gdzie się zwalił, tam padł martwy.

²⁸Przez okno wychyla się i patrzy

matka Sisery przez okienne kraty:

Czemu wóz jego opóźnia przybycie,

czemu się opóźnia łoskot jego rydwanów?

²⁹Roztropniejsza z jej kobiet dała jej odpowiedź,

a ona sobie powtarza jej słowa:

³⁰Przecież zbierają łupy i rozdzielają

branki, jedną lub dwie dla każdego wojownika,

szaty barwione jako łup dla Sisery,

różnobarwne chusty na szyję żony króla¹⁵.

³¹Tak, Panie, niechaj zginą wszyscy Twoi wrogowie!

A którzy Cię miłują, niech będą jak słońce wschodzące w swym blasku».

I kraj zaznał pokoju przez lat czterdzieści.