Księga Jeremiasza5

Powszechne zepsucie

¹Przebiegnijcie ulice Jeruzalem,

zobaczcie, zbadajcie

i przeszukajcie jej place,

czy znajdziecie kogoś,

czy będzie tam ktokolwiek, kto postępowałby sprawiedliwie,

szukał prawdy,

a przebaczę jej¹.

²A gdy mówią: «Na życie Pana!»,

z pewnością przysięgają kłamliwie.

³Panie! Czyż oczy Twoje nie są zwrócone ku temu, co prawdziwe?

Dotknąłeś ich klęską – nic sobie z tego nie robili,

zagładą – nie chcieli przyjąć pouczenia.

Skamieniało ich oblicze bardziej niż skała,

i nie nawrócili się.

⁴Ja zaś powiedziałem sobie: To tylko

prostacy postępują nierozsądnie,

bo nie znają drogi Pana,

obowiązków wobec swego Boga.

⁵Może pójdę więc do ludzi wybitnych

i będę mówił do nich.

Ci bowiem znają drogę Pańską,

obowiązki wobec swego Boga.

Lecz oni także pokruszyli jarzmo,

potargali więzy.

Nieodwołalna kara za przewrotność

⁶Dlatego wypadnie na nich lew z lasu,

wilk stepowy posieje wśród nich spustoszenie.

Pantera będzie czyhać przy ich miastach²;

każdy, kto z nich wyjdzie, zostanie rozszarpany.

Pomnożyły się bowiem ich grzechy

i liczne są ich odstępstwa.

⁷«Dlaczego mam ci okazać łaskę?

Synowie twoi opuścili Mnie i przysięgali na tych,

co nie są bogami³.

Nasyciłem ich, a oni popełniali cudzołóstwo,

zbierali się w domu nierządu.

⁸Stali się wyuzdani i nieokiełznani niby konie:

każdy rży do żony bliźniego swego⁴.

⁹Czy mam ich za to nie karać

– wyrocznia Pana –

i nad narodem, jak ten,

nie dokonać zemsty?

Wykonanie kary i jej uzasadnienie

¹⁰Wejdźcie na tarasy jej winnicy i zniszczcie je,

lecz nie dokonujcie zupełnej zagłady.

Usuńcie jej odrośla,

bo nie należą one do Pana⁵.

¹¹Albowiem sprzeniewierzył Mi się zupełnie

dom Izraela i dom Judy – wyrocznia Pana.

¹²Zaparli się Pana

i powiedzieli: On nic nie znaczy.

Nie spotka nas żadne nieszczęście,

nie zaznamy miecza ani głodu.

¹³Prorocy są tylko wiatrem

i nie ma w nich słowa Pańskiego».

^14aDlatego tak mówi Pan, Bóg Zastępów:

^13b«To im się stanie,

^14bponieważ w ten sposób mówili.

Oto uczynię słowa moje

ogniem w twoich ustach,

a lud ten drwami,

które [ogień] pochłonie.

¹⁵⁶ Oto na was sprowadzę naród z daleka,

domu Izraela – wyrocznia Pana.

Jest to naród niepokonany, naród starożytny,

naród, którego języka nie znasz

ani nie rozumiesz, co mówi.

¹⁶Jego kołczan jest niby grób otwarty,

wszyscy [mężowie] są bohaterami.

¹⁷Pochłonie twoje żniwa i twój chleb,

pochłonie twoje córki i twoich synów,

pochłonie twoje owce i twoje bydło,

pochłonie twoje winnice i twoje figowce.

Zniszczy orężem twoje miasta warowne,

w których pokładasz nadzieję.

¹⁸Lecz nawet w tych dniach

– wyrocznia Pana –

nie dokonam całkowitej zagłady.

¹⁹A gdy powiecie: Za co uczynił nam Pan, Bóg nasz, to wszystko? Wtedy powiesz im: Podobnie jak wy opuściliście Mnie i służyliście cudzym bogom we własnym kraju, tak samo będziecie służyć obcym na ziemi, która do was nie należy.

Zatwardziałość Izraela

²⁰Głoście to w domu Jakuba

i obwieśćcie to w Judzie:

²¹Słuchajcie tego, narodzie nierozumny i bezmyślny,

co ma oczy, a nie widzi,

i uszy, a nie słyszy.

²²Nie boicie się Mnie – wyrocznia Pana,

nie drżycie przede Mną,

który ustanowiłem wydmy jako brzeg morza,

jako granicę wieczną i nieprzekraczalną?

Szaleje ono, lecz jest bezsilne,

huczą bałwany, lecz nie mogą się dalej posunąć.

²³Naród ten ma serce oporne i buntownicze;

stają się oni odszczepieńcami i odchodzą.

²⁴Nie powiedzieli w swych sercach:

Chcemy bać się Pana, Boga naszego,

który daje w swoim czasie

deszcz wczesny i późny⁷,

który zapewnia nam ustalone tygodnie żniw.

²⁵Wasze grzechy to zniweczyły,

a wasze występki pozbawiły was dobrobytu.

²⁶Bo są w narodzie moim przewrotni,

co splatają sieć jak łowca ptaków,

zastawiają sidła, łowią ludzi.

²⁷Jak klatka pełna jest ptaków,

tak domy ich przepełnione są oszustwem:

w ten sposób stają się oni wielkimi i bogatymi,

²⁸otyłymi i ociężałymi,

a także prześcigają się w nieprawości.

Nie przestrzegają sprawiedliwości –

sprawiedliwości wobec sierot, by doznały pomyślności,

nie bronią sprawy ubogich.

²⁹Czy za to mam nie karać – wyrocznia Pana –

lub się nie pomścić

na takim, jak ten, narodzie?

³⁰Obrzydliwość i zgroza

dzieją się w kraju.

³¹Prorocy przepowiadają kłamliwie,

kapłani nauczają na własną rękę,

a lud mój to lubi.

I cóż uczynicie, gdy kres tego nadejdzie?»