Księga Hioba11

Pierwsza mowa Sofara: Nawróć się!

Jesteś zuchwały

¹Wówczas zabrał głos Sofar z Naamy i rzekł:

²«Czyż nie dostanie odprawy gaduła,

a wymowny człowiek ma słuszność?

³Czy mężowie zamilkną, słysząc brednie,

na to, że szydzisz, nie ma być nagany?

Bóg ci grzech udowodni

⁴Rzekłeś: Nauka¹ moja czysta,

niewinny jestem w Twych oczach.

⁵Lecz gdyby Bóg przemówił

i usta do ciebie otworzył,

⁶ujawnił ci tajniki mądrości,

bo trudne nad wyraz są do pojęcia,

poznałbyś, że Bóg zapomniał² część twojej winy.

Niezgłębiona wielkość Boga

⁷Czy dosięgniesz głębin Boga,

dotrzesz do granic doskonałości Wszechmogącego?

⁸Wyższe nad niebo. Co zrobisz?

Głębsze niż Szeol. Czy zbadasz?

⁹Powierzchnią dłuższe od ziemi

i szersze nawet od morza.

¹⁰Kiedy przechodzi, nakłada więzy,

woła na sąd, kto Go powstrzyma?

¹¹Bo sam zna ludzi podstępnych,

widzi zło, nie skupiając uwagi³.

¹²Człowiek nierozumny nabywa rozumu,

a źrebię onagra przeradza się w człowieka⁴.

Nawróć się, a zaznasz szczęścia

¹³A ty, jeśli skłonisz swe serce,

i rękę do Niego uniesiesz⁵,

¹⁴jeśli zło na twych rękach – odsuń je,

nie dopuść w namiocie twym grzechu,

¹⁵wtedy czoło podniesiesz bez skazy,

staniesz się mocny, nie będziesz się lękał.

¹⁶Cierpienie twe pójdzie w niepamięć,

jak deszcz miniony je wspomnisz.

¹⁷Życie wzejdzie jak blask południa,

mrok się przemieni w poranek.

¹⁸Pełen nadziei, ufności,

odpoczniesz bezpiecznie strzeżony.

¹⁹Nikt nie zakłóci spokoju,

a wielu ci będzie schlebiało.

²⁰Lecz oczy występnych osłabną,

nie znajdą dla siebie schronienia,

ufność ich – to wyzionąć ducha».