Księga Hioba27

Obcy mi podstęp

¹Hiob jeszcze raz podjął swą myśl i rzekł:

²«Na życie Boga, co nie dał mi prawa,

na Wszechmocnego, co poi goryczą,

³dopóki mam oddech w sobie,

a w nozdrzach mam Boże tchnienie,

⁴usta moje nie wyrażą się podle,

nie wyrwie się słowo podstępne.

Sumienie mam czyste

⁵Dalekie to ode mnie, bym przyznał wam słuszność,

dopóki żyję, nie ustąpię, że jestem niewinny,

⁶że strzegę prawości, a nie porzucam:

za moje dni nie potępia mnie serce.

⁷Mój wróg niech się winnym okaże,

a mój przeciwnik – występnym!¹

Grzesznik nie ma nadziei

⁸W czym grzesznik ma ufać, gdy skończy,

gdy Bóg zabierze mu duszę?

⁹Czy Bóg wysłucha jego wołania,

gdy spadnie na niego nieszczęście?

¹⁰Czy może się cieszyć Wszechmocnym,

przez cały dzień wzywać Boga?

¹¹Pouczam was o Bożej mocy,

nie taję myśli² Wszechmocnego.

¹²Wy już to wszystko widzicie,

więc po co się w spory jałowe wikłacie?»

Trzecia mowa Sofara³: Los niegodziwca

Upadek bezbożnika

¹³«Taki to los grzesznika – od Boga,

dola ciemięzcy – od Wszechmocnego:

¹⁴Synowie się mnożą pod miecz,

a jego potomstwo nie syci się chlebem,

¹⁵pozostałych grzebie zaraza,

a wdowy ich płakać nie będą⁴.

¹⁶Niech sobie on srebro jak proch gromadzi,

suknie upycha jak glinę;

¹⁷niech zbiera: prawy je wdzieje,

a srebro posiądzie niewinny.

¹⁸Zbudował dom z pajęczyny,

jak szałas stawiany przez stróża.

¹⁹Bogacz zasypia, ale nie zgarnia;

otworzył oczy: nie ma niczego⁵.

Strach grzesznika

²⁰Pędzi go strach niby powódź,

po nocy wichura go ściga.

²¹Wiatr wschodni go porywa, a on odchodzi,

zabiera go z jego siedziby;

²²unosi, nie mając litości,

bo z ręki ujść mu nie może.

²³Klaszcze się za nim w dłonie,

gwiżdże ze wszystkich stron⁶».