Księga Hioba31

A przecież unikałem grzechu

¹¹ Zawarłem z oczami przymierze,

by nawet nie spojrzeć na pannę.

²Czy mógłbym mieć cząstkę w górze u Boga,

u Wszechmocnego z niebios dziedzictwo?

³Czyż złoczyńcy nie spotka zguba

i klęska czyniących nieprawość?

⁴Czyż On nie widzi dróg moich,

wszystkich mych kroków nie liczy?

Obca mi była obłuda

⁵Czy chodziłem drogą fałszu,

a moja noga śpieszyła do oszustwa²?

⁶Niech zważy mnie bardzo dokładnie,

a pozna Bóg moją niewinność.

Unikałem chciwości

⁷Jeśli na krok zboczyłem z drogi,

bo serce poszło za okiem,

i zmaza ta trwa na mych rękach:

⁸niech sieję, a inni zbierają,

niech z korzeniami wyrwą moje latorośle!

Obce mi cudzołóstwo

⁹Jeśli serce me zwiodła kobieta

i czatowałem pod drzwiami sąsiada,

¹⁰niech moja żona miele obcemu,

niech inni się do niej zbliżają!

¹¹Gdyż byłby to czyn haniebny,

zbrodnia podległa sądowi;

¹²to ogień, co niszczy do zatracenia³,

co strawi dobytek do reszty.

Szanowałem sługę

¹³A jeśli odtrąciłem prawo sługi

i niewolnicy, gdy spór ze mną wiedli,

¹⁴co zrobię, gdy Bóg powstanie,

i co w czasie badań Mu odpowiem?

¹⁵Jak mnie, tak jego we wnętrzu uczynił,

On sam nas w łonie utworzył.

Wspomagałem potrzebujących

¹⁶Czy odmawiałem prośbie nędzarzy

i pozwoliłem zagasnąć oczom wdowy?

¹⁷Czy chleb swój sam spożywałem,

czy nie jadł go ze mną sierota?

¹⁸Od dziecka jak ojciec go wychowałem⁴

i prowadziłem od łona matki.

¹⁹Czy na biedaka nagiego patrzałem,

kiedy nędzarzom zabrakło odzienia?

²⁰Czy jego biodra mi nie dziękowały,

że grzała je wełna mych jagniąt?

²¹Czy sierocie ręką groziłem,

widząc w bramie mego poplecznika?

²²Niech barki mi odpadną od karku,

niech ramię mi wyskoczy ze stawu,

²³gdyż bałbym się klęski od Boga,

nie zniósłbym Jego potęgi.

Nie byłem chciwy ani zabobonny

²⁴Czy pokładałem ufność w złocie

lub rzekłem bogactwu: Nadziejo moja?

²⁵Czy chlubiłem się z wielkiej fortuny,

że wiele moja ręka zgarnęła?

²⁶Wpatrując się w słońce, co świeci,

lub w księżyc, co dumnie przepływa,

²⁷czy serce tajemnie uległo

i ręką słało pocałunek?⁵

²⁸Byłby to czyn karygodny:

zaparcie się Boga na niebie.

Wystrzegałem się nienawiści

²⁹Czy cieszyłem się z upadku wroga,

czy radowałem się, że zło go spotkało?

³⁰Nie dałem, by język mój grzeszył,

w przekleństwie życząc śmierci.

Byłem gościnny

³¹Czy nie mówili mieszkańcy mego namiotu:

Kto u niego nie zjadł mięsa do syta?⁶

³²Przybysz nigdy nie sypiał na dworze,

podróżnym otwierałem podwoje.

Nie taiłem swych win

³³Czy taiłem jak ludzie przestępstwa

i grzech swój chowałem w zanadrzu?

³⁴Czy lękając się licznej gromady,

z obawy przed wzgardą u bliskich,

milczałem, za próg nie wyszedłem?

Ostatnie słowo

³⁵Kto zechce mnie wysłuchać?

Oto mój podpis: Niech odpowie Wszechmocny.

Przeciwnik skargę napisał,

³⁶którą poniosę na grzbiecie,

niby diadem nałożę.

³⁷Zdałem sprawę z mych kroków,

przed Niego⁷ pójdę jak książę.

³⁸Jeśli pole żaliło się na mnie,

a jego bruzdy płakały;

³⁹jeśli jadłem plon nie zapłacony,

a dusza robotnika⁸ wzdychała:

⁴⁰Niech rosną ciernie zamiast pszenicy,

a chwasty na miejscu jęczmienia!»

Kończą się słowa Hioba.