Księga Hioba5

Cierpienie owocem grzechu

¹Wołaj! Czy ktoś ci odpowie?

Do kogo ze świętych¹ się zwrócisz?

²Nierozsądnych zabija smutek,

a gniew uśmierca niemądrych.

³Patrzałem, jak głupiec zapuszczał korzenie,

a przekląłem jego siedzibę²;

⁴od jego synów dalekie ocalenie,

uciśnieni w bramie są bez obrońcy.

⁵Ich żniwo zjada głodny

lub do kryjówek³ zanosi;

chciwi bogactwa ich pragną.

⁶Wszak boleść nie z roli wyszła,

ni z ziemi cierpienie wyrosło.

⁷To człowiek się rodzi na cierpienie

jak iskra⁴, by unieść się w górę.

Zwróć się do Boga!

⁸Lecz ja bym się zwrócił do Boga,

Bogu przedstawiłbym sprawę.

⁹On czyni niezmierne dziwy,

a cudów Jego bez liku:

¹⁰On udziela glebie deszczu,

posyła wody na powierzchnię ziemi,

¹¹wysoko podnosi zgnębionych,

smutni się szczęściem weselą.

¹²Udaremnia zamysły przebiegłych:

dzieło ich rąk – nieskuteczne;

¹³mądrych On chwyta w ich przebiegłości,

przepadają knowania podstępnych.

¹⁴Za dnia popadają w ciemność,

w południe idą omackiem jak w nocy.

¹⁵Od miecza ich ust On ocala⁵,

a biedaka z przemocy możnego.

¹⁶Dla ubogiego to będzie nadzieją,

gdy nieprawość zamknie swe usta.

Bóg jest dobry dla skruszonych

¹⁷Oto szczęśliwy mąż, którego Bóg poprawia,

więc nie odrzucaj nagan Wszechmocnego.

¹⁸On zrani, On także uleczy,

skaleczy – i ręką swą własną uzdrowi⁶.

¹⁹Od sześciu cię nieszczęść uwolni,

w siedmiu – zło cię nie dotknie⁷.

²⁰Podczas głodu od śmierci zachowa,

a na wojnie – od mocy miecza.

²¹Unikniesz chłosty języka,

nie strwoży cię nieszczęście, gdy spadnie;

²²będziesz się śmiał z suszy i głodu,

nie zadrżysz przed dzikim zwierzęciem,

²³bo zawrzesz przymierze z polnymi kamieniami⁸

i przyjaźń – z polną zwierzyną.

²⁴Ujrzysz twój namiot spokojny,

mieszkanie zastaniesz bez braków.

²⁵Poznasz, że twe potomstwo jest liczne,

a twoich dzieci – jak trawy na łące.

²⁶W pełni wieku zejdziesz do grobu,

jak snopy zbierane w swym czasie.

²⁷Oto, cośmy zbadali, i jest tak;

posłuchaj i sam to chciej pojąć!»