Księga Przysłów8

Drugi poemat Mądrości:

Mądrość zaleca sama siebie

Nawoływanie Mądrości

¹Czy Mądrość¹ nie nawołuje?

nie wysila głosu Roztropność?

²Na najwyższym szczycie, przy drodze,

na rozstaju dróg usiadła,

³przy bramach, u wejścia do miasta,

przy wejściu do portyków głos podnosi:

⁴«Odzywam się do was, mężowie,

was wzywam, synowie ludzcy;

⁵naiwni, nabierzcie rozwagi,

niemądrzy, nabierzcie rozumu.

Mówię rzeczy słuszne

⁶Słuchajcie, mówię rzeczy wzniosłe,

z warg moich wychodzi rzetelność.

⁷Podniebienie me prawdę² podaje,

wstrętna mym wargom nieprawość.

⁸Mowy ust moich są prawe,

obcy mi fałsz i krętactwo.

⁹Wszystkie są jasne dla rozsądnych,

rzetelne dla posiadających wiedzę.

¹⁰Karcenie moje nabądźcie, nie srebro,

raczej wiedzę niż złoto najczystsze.

¹¹Bo Mądrość cenniejsza od pereł,

żaden klejnot nie jest jej równy.

Zalety Mądrości

¹²Jam Mądrość, rozwaga mi bliska,

posiadam wiedzę, roztropność.

¹³Bojaźń Pańska to zła nienawidzić.

Pychy, wyniosłości, złych dróg,

przewrotnych ust nienawidzę.

¹⁴Moja jest rada i powodzenie,

jam rozsądek, moja jest potęga³.

¹⁵Dzięki mnie królowie panują,

słusznie wyrokują książęta.

¹⁶Dzięki mnie rządzą władcy,

wielmożni, wszyscy rządcy sprawiedliwi.

¹⁷Ja kocham tych, co mnie kochają,

znajdzie mnie, kto mnie szuka⁴.

¹⁸Bogactwo jest ze mną i cześć,

znaczna fortuna i pomyślność.

¹⁹Mój owoc cenniejszy niż złoto,

a plony – niż wyborne srebro.

²⁰Kroczę drogą prawości,

ścieżkami sprawiedliwości,

²¹by przyjaciół obsypać bogactwem

i napełnić ich skarbce.

Współpracowniczka Stwórcy⁵

²²Pan mnie zrodził⁶ jako początek swej mocy,

przed dziełami swymi, od pradawna.

²³Od wieków zostałam ustanowiona,

od początku, przed pradziejami ziemi.

²⁴Przed oceanem⁷ zostałam zrodzona,

przed źródłami pełnymi wód;

²⁵zanim góry zostały założone,

przed pagórkami zostałam zrodzona.

²⁶Nim glebę i pola uczynił

przed pierwszymi skibami roli.

²⁷Gdy niebo umacniał, z Nim byłam,

gdy kreślił sklepienie nad bezmiarem wód;

²⁸gdy w górze utwierdzał obłoki,

gdy źródła wielkiej Otchłani umacniał,

²⁹gdy morzu ustawiał granice,

by wody z brzegów nie wystąpiły;

gdy ustalił fundamenty ziemi.

³⁰I byłam przy Nim mistrzynią⁸,

rozkoszą Jego dzień po dniu,

cały czas igrając przed Nim.

³¹Igrając na okręgu ziemi,

radowałam się przy synach ludzkich⁹.

Wnioski końcowe

³²Więc teraz, synowie, słuchajcie mnie,

błogosławieni ci, co dróg moich strzegą.

³³Słuchajcie przestrogi i bądźcie mądrzy,

a jej nie odrzucajcie¹⁰.

³⁴Błogosławiony jest człowiek, który mnie słucha,

który co dzień u drzwi moich czeka,

czuwając u progu mej bramy.

³⁵Bo kto mnie znajdzie, znajdzie życie¹¹

i osiągnie upodobanie Pana.

³⁶Kto przeciw mnie grzeszy, duszę swą rani,

wszyscy, co mnie nienawidzą, śmierć kochają».