Księga Psalmów107

KSIĘGA PIĄTA

PSALM 107 (106)¹

Dziękczynny hymn ocalonych

¹Wysławiajcie Pana, bo jest dobry,

bo Jego łaska na wieki².

²Niechaj to mówią odkupieni przez Pana³,

ci, których wybawił z rąk przeciwnika

³i których zgromadził z obcych krajów,

ze wschodu i zachodu,

z północy i południa.

⁴Błądzili na pustyni, na odludziu,

do miasta zamieszkałego nie znaleźli drogi.

⁵Cierpieli głód i pragnienie,

i ustawało w nich życie.

⁶W swoim ucisku wołali do Pana,

a On ich uwolnił od trwogi.

⁷I powiódł ich prostą drogą,

tak że doszli do miasta zamieszkałego.

⁸Niech dzięki czynią Panu za Jego miłosierdzie,

za Jego cuda dla synów ludzkich,

⁹bo nasycił tego, który jest zgłodniały,

i łaknącego napełnił dobrami⁴.

¹⁰Siedzieli w ciemnościach i mroku,

więźniowie nędzy i żelaza⁵,

¹¹gdyż bunt podnieśli przeciw słowom Bożym

i pogardzili zamysłem Najwyższego.

¹²Trudami przygiął ich serca,

chwiali się, lecz nikt im nie pomógł.

¹³I w swoim ucisku wołali do Pana,

a On ich uwolnił od trwogi.

¹⁴I wyprowadził ich z ciemności i mroku,

a ich kajdany pokruszył.

¹⁵Niech dzięki czynią Panu za Jego łaskawość,

za Jego cuda dla synów ludzkich,

¹⁶gdyż bramy spiżowe wyłamał

i skruszył żelazne wrzeciądze⁶.

¹⁷Chorowali na skutek swoich grzesznych czynów

i nędzę cierpieli przez swoje występki⁷;

¹⁸obrzydło im wszelkie jedzenie

i byli bliscy bram śmierci.

¹⁹W swoim ucisku wołali do Pana,

a On ich uwolnił od trwogi.

²⁰Posłał swe słowo, aby ich uleczyć

i uchronić ich życie od jamy dla nich przeznaczonej⁸.

²¹Niech dzięki czynią Panu za Jego łaskawość,

za Jego cuda dla synów ludzkich!

²²I niech składają ofiary dziękczynne,

niech głoszą z radością Jego dzieła!

²³Ci, którzy na statkach ruszyli na morze,

aby uprawiać handel na ogromnych wodach⁹,

²⁴ci widzieli dzieła Pana

i Jego cuda wśród głębiny.

²⁵Powiedział On i wzbudził

wicher burzliwy,

i spiętrzył jego fale.

²⁶Wznosili się aż pod niebo, spadali aż do głębi;

ich dusza truchlała w nieszczęściu.

²⁷Zataczali się i chwiali jak pijani,

cała ich mądrość zawiodła.

²⁸I w swoim ucisku wołali do Pana,

a On ich uwolnił od trwogi.

²⁹Zamienił burzę w wietrzyk łagodny,

a fale morskie umilkły¹⁰.

³⁰Radowali się z tego, że nastała cisza

i że On przywiódł ich do upragnionej przystani.

³¹Niech dzięki czynią Panu za Jego łaskawość,

za Jego cuda dla synów ludzkich!

³²I niech Go sławią w zgromadzeniu ludu

i na radzie starszych niechaj Go chwalą!

³³¹¹ Rzeki zamienia On w pustynię,

oazy w ziemię spragnioną,

³⁴ziemię żyzną w słony ugór

skutkiem niegodziwości jej mieszkańców.

³⁵Pustynię zamienił w zbiornik wody,

a ziemię suchą w oazę.

³⁶I tam osiedlił zgłodniałych,

i założyli miasta zamieszkałe.

³⁷Obsiali pola, zasadzili winnice

i zyskali zbiory owoców.

³⁸Pobłogosławił im, a bardzo się rozmnożyli,

i dał im bydła niemało.

³⁹Potem zmalała ich liczba i podupadli

pod naciskiem niedoli i utrapienia.

⁴⁰Lecz Ten, który wylewa wzgardę na władców

i każe im błądzić przez puste bezdroża¹²,

⁴¹podniósł nędzarza z niedoli,

rozmnożył rodziny jak trzody.

⁴²Pobożni widzą to i radują się,

a wszelka niegodziwość musi zamknąć swe usta.

⁴³Kto mądry, niech to zachowa,

niech rozważa [dzieła] łaski Pana!