Księga Psalmów 123 — Biblia Tysiąclecia, wyd. V

PSALM 123 (122)¹

Wzgardzony lud ufa swojemu Bogu

¹Pieśń stopni.

Do Ciebie wznoszę me oczy,

który mieszkasz w niebie².

²Oto jak oczy sług

są zwrócone na ręce ich panów

i jak oczy służącej

na ręce jej pani,

tak oczy nasze ku Panu, Bogu naszemu,

aż się zmiłuje nad nami.

³Zmiłuj się nad nami, Panie, zmiłuj się nad nami,

bo wzgardą jesteśmy nasyceni³.

⁴Dusza nasza jest nasycona

szyderstwem zarozumialców

i wzgardą pyszałków⁴.

1.Ps 123Pieśń pielgrzymów o motywach indywidualnej i zbiorowej lamentacji; zob. przyp. do 120[119],1.
2.123,1O niebie jako sferze Bożej, w której króluje On w nieskończonym majestacie – zob. 2,4; 11[10],4; 115[113B],3.16. Także uczniowie Chrystusa mają zwracać się do Ojca, „który jest w niebie” w Modlitwie Pańskiej (Mt 6,9).
3.123,3Psalm zakłada sytuację zesłańców Judy w niewoli babilońskiej; por. Ez 36,4.
4.123,4Por. Za 1,15.