Księga Psalmów 14 — Biblia Tysiąclecia, wyd. V

PSALM 14 (13)¹

Powszechne zepsucie

¹Kierownikowi chóru. Dawidowy.

Mówi głupi² w swoim sercu:

«Nie ma Boga».

Oni są zepsuci, ohydne rzeczy popełniają,

nikt nie czyni dobrze.

²Pan spogląda z nieba

na synów ludzkich,

badając, czy jest wśród nich rozumny,

który szukałby Boga³.

³Wszyscy zbłądzili, stali się nikczemni,

nie ma takiego, co dobrze czyni,

nie ma ani jednego.

⁴Czyż się nie opamiętają wszyscy, którzy czynią nieprawość,

którzy lud mój pożerają, jak gdyby chleb jedli,

którzy nie wzywają Pana?

⁵Wtedy zadrżeli ze strachu,

gdyż Bóg jest z pokoleniem sprawiedliwym.

⁶Chcecie udaremnić zamiar biedaka,

lecz Pan jest jego ucieczką.

⁷Kto przyniesie z Syjonu zbawienie Izraelowi?

Gdy Pan odmieni los swego narodu,

Jakub się rozraduje, Izrael się ucieszy⁴.

1.Ps 14Lamentacja o charakterze karcącej mowy prorockiej. Psalm ten występuje raz jeszcze jako 53[52] z nieznacznymi zmianami (imię Boże tu występuje jako „Elohim” zamiast „Jahwe”).
2.14,1Człowiek, który żyje nierozważnie, nie licząc się z Bogiem – 10[9B],4.11.13; Iz 32,6; Jr 5,12.
3.14,2Jako Sędzia ocenia postępowanie ludzi, „siedząc” na niebieskim „tronie”; por. 9,8-9; 11[10],4-5; 33[32],13nn; 102[101],20. Święty Paweł w Rz 3,10nn przytacza ww. 1-3 jako przykład postawy moralnej wszystkich ludzi (Żydów i pogan) pod panowaniem grzechu.
4.14,7Aluzja do stosunków, jakie panowały w niewoli babilońskiej, i nadzieja uwolnienia z niej. Później rozumiano „odmianę losu” w sensie eschatologicznego zbawienia.