Księga Psalmów35

PSALM 35 (34)¹

Wołanie o pomoc przeciw niewdzięcznikom

¹Dawidowy.

Wystąp, Panie, przeciw tym, co walczą ze mną,

uderz na moich napastników!

²Pochwyć tarczę i puklerz

i powstań mi na pomoc.

³Rzuć włócznią i toporem²

na moich prześladowców;

powiedz mej duszy:

«Jam twoim zbawieniem».

⁴Niech się zmieszają i niech się zawstydzą

ci, co na życie me czyhają;

niech się cofną zawstydzeni

ci, którzy zamierzają mi szkodzić.

⁵Niech będą jak plewy na wietrze,

gdy będzie ich gnał anioł Pański³.

⁶Niech droga ich będzie ciemna i śliska,

gdy anioł Pański będzie ich ścigał.

⁷Bez przyczyny bowiem zastawili na mnie sieć swoją,

bez przyczyny dół kopią dla mnie.

⁸Niech przyjdzie na nich zagłada niespodziana,

a sidło, które zastawili, niech ich pochwyci;

niechaj sami wpadną w dół, który wykopali⁴.

⁹A moja dusza rozraduje się w Panu,

będzie się weselić z Jego ratunku.

¹⁰Wszystkie moje kości⁵ powiedzą:

«Któż, o Panie, podobny do Ciebie,

który wyrywasz biedaka z mocy silniejszego,

z mocy grabieżcy – [biedaka] i nędzarza».

¹¹Powstają fałszywi świadkowie,

pytają o to, czego nie wiem.

¹²Płacili mi złem za dobro,

czyhali na moje życie.

¹³A ja, gdy chorowali, wór przywdziewałem,

umartwiałem się postem

i moja modlitwa wracała do mojego łona⁶,

¹⁴jak po stracie przyjaciela czy brata.

Chodziłem jak w żałobie po matce,

sczerniały⁷ i pochylony.

¹⁵Lecz kiedy się chwieję, z radością się zbiegają,

przeciwko mnie się schodzą

obcy, których nie znałem,

szarpią mnie bez przerwy,

¹⁶napastują i szydzą ze mnie,

zgrzytając przeciw mnie zębami.

¹⁷Jak długo, Panie, będziesz na to patrzeć?

Wyrwij moje życie tym, co ryczą,

lwom – moje jedyne dobro!⁸

¹⁸Będę składał Ci dzięki w wielkim zgromadzeniu,

będę Cię chwalił wśród licznego ludu.

¹⁹Niech wrogowie zakłamani nie cieszą się ze mnie;

nienawidzący mnie bez powodu⁹ mrugają oczami.

²⁰Bo nie mówią o tym, co służy pokojowi,

a dla spokojnych w kraju

obmyślają zdradliwe plany.

²¹I otwierają przeciw mnie swe usta,

mówią: «Ha, ha,

widzieliśmy na własne oczy!»¹⁰

²²Widziałeś, Panie, zatem nie milcz,

o Panie, nie bądź ode mnie daleko!

²³Przebudź się, wystąp w obronie mego prawa,

w mojej sprawie, mój Boże i Panie!

²⁴Osądź mnie, Panie, Boże mój, w Twej sprawiedliwości;

niech się nie cieszą oni nade mną.

²⁵Niech nie pomyślą w swym sercu:

«Ha, tegośmy chcieli!»

Niechaj nie powiedzą: «Otośmy go pożarli».

²⁶Niech się zmieszają i wszyscy razem zawstydzą

ci, co się cieszą z moich nieszczęść;

niech się okryją wstydem i wzgardą,

którzy przeciwko mnie się podnoszą.

²⁷A przychylni mej sprawie niech się radują i cieszą,

i mówią zawsze:

«Wielki jest Pan, który chce

pomyślności swojego sługi».

²⁸A język mój będzie głosił Twoją sprawiedliwość

i nieustannie Twą chwałę.