Księga Psalmów39

PSALM 39 (38)¹

Jęk ciężko utrapionego

¹Kierownikowi chóru, Jedutunowi². Psalm. Dawidowy.

²Rzekłem: «Będę pilnował dróg moich,

abym nie zgrzeszył językiem;

nałożę na usta wędzidło,

dopóki naprzeciw mnie jest występny».

³Oniemiałem, zamilkłem

pozbawiony szczęścia,

lecz moja boleść wzmogła się na nowo.

⁴Serce w mym wnętrzu rozgorzało;

gdy rozważałem, zapłonął w nim ogień³;

język mój przemówił.

⁵O Panie, mój kres pozwól mi poznać

i jaka jest miara dni moich,

bym wiedział, jak jestem znikomy.

⁶⁴ Oto wymierzyłeś moje dni tylko na kilka piędzi,

i życie moje jak nicość przed Tobą.

Doprawdy, życie wszystkich ludzi jest marnością. Sela

⁷Człowiek jak cień przemija,

na próżno tyle się niepokoi,

gromadzi, lecz nie wie, kto to zabierze.

⁸A teraz, czego mam oczekiwać, o Panie?

W Tobie jest moja nadzieja.

⁹Wybaw mnie od wszelkich moich nieprawości,

nie wystawiaj mnie na pośmiewisko głupca!

¹⁰Zamilkłem, ust mych nie otwieram,

Ty bowiem działasz.

¹¹Odwróć ode mnie Twe ciosy;

ginę pod ciosami Twej ręki⁵.

¹²Za winę chłoszczesz człowieka karaniem,

jak mól obracasz wniwecz to, czego pożąda.

Doprawdy, każdy człowiek jest marnością. Sela

¹³Usłysz, o Panie, moją modlitwę

i wysłuchaj mego wołania;

na moje łzy nie bądź nieczuły,

bo przybyszem jestem u Ciebie,

przechodniem – jak wszyscy moi przodkowie⁶.

¹⁴Odwróć swój wzrok ode mnie⁷, niech doznam ulgi,

zanim odejdę i mnie nie będzie.