PSALM 41 (40)1
1Kierownikowi chóru. Psalm. Dawidowy.
2Szczęśliwy2 ten, kto myśli o biednym <i o nędzarzu>3,
w dniu nieszczęścia Pan go ocali.
3Pan go ustrzeże, zachowa przy życiu,
uczyni szczęśliwym na ziemi
i nie wyda go wściekłości jego wrogów.
4Pan go pokrzepi na łożu boleści,
podczas choroby poprawi całe jego posłanie4.
5Ja mówię: «O Panie, zmiłuj się nade mną;
uzdrów mnie, bo zgrzeszyłem5 przeciw Tobie!»
6Nieprzyjaciele moi mówią o mnie złośliwie:
«Kiedyż on umrze i zginie jego imię?»
7A jeśli przychodzi któryś odwiedzić, mówi puste słowa,
w sercu swym złość gromadzi,
gdy tylko wyjdzie za drzwi, wypowiada ją.
8Szepcą przeciw mnie wszyscy, co mnie nienawidzą,
i obmyślają moją zgubę:
9«Zaraza złośliwa nim zawładnęła»6
i «Już nie wstanie ten, co się położył».
10Nawet mój przyjaciel, któremu ufałem
i który chleb mój jadł, podniósł na mnie piętę7.
11Ale Ty, Panie, zmiłuj się nade mną i dźwignij mnie,
abym im odpłacił.
12Po tym poznam, żeś dla mnie łaskawy,
gdy mój wróg nie odniesie nade mną triumfu.
13A Ty mnie podtrzymasz przez wzgląd na mą prawość
i umieścisz na wieki przed Twoim obliczem.
14Błogosławiony Pan, Bóg Izraela,
od wieków aż po wieki!
Amen, amen8.