Księga Psalmów78

PSALM 78 (77)¹

Dzieje narodu szkołą służby Bożej

¹Pieśń pouczająca. Asafowy.

Słuchaj, mój ludu, nauki mojej;

nakłońcie wasze uszy na słowa ust moich.

²Do przypowieści² otworzę me usta,

wyjawię tajemnice zamierzchłego wieku.

³Cośmy słyszeli i cośmy poznali,

i co nam opowiedzieli nasi ojcowie,

⁴tego nie ukryjemy przed ich synami.

Opowiemy przyszłemu potomstwu

chwałę Pana i Jego potęgę,

i cuda, których dokonał.

⁵Albowiem nadał On w Jakubie przykazania

i ustanowił Prawo w Izraelu,

aby to, co zlecił naszym ojcom,

przekazywali swym synom,

⁶aby to poznało przyszłe pokolenie,

synowie, co się narodzą,

⁷że mają pokładać nadzieję w Bogu

i nie zapominać dzieł Boga,

lecz strzec Jego poleceń.

⁸A niech nie będą jak ich ojcowie

pokoleniem opornym, buntowniczym,

pokoleniem o niestałym sercu,

którego duch nie dochowuje Bogu wierności.

⁹Synowie Efraima,

uzbrojeni w łuki,

w dniu bitwy poszli w rozsypkę.

¹⁰Nie zachowali przymierza z Bogiem

i nie chcieli postępować według Jego Prawa³.

¹¹Zapomnieli o Jego dziełach

i o cudach, które im ukazał.

¹²Uczynił cuda przed ich ojcami

w ziemi egipskiej, na równinie Soanu⁴.

¹³⁵ Rozdzielił morze, a ich przeprowadził

i wody ustawił jak groblę.

¹⁴W dzień ich prowadził obłokiem,

a przez całą noc blaskiem ognia.

¹⁵⁶ Rozłupał skały w pustyni

i jak wielką otchłanią obficie ich napoił.

¹⁶Wydobył ze skały strumienie

i sprawił, że woda popłynęła jak rzeka.

¹⁷Lecz nadal grzeszyli przeciw Niemu,

obrażali Najwyższego w jałowej krainie.

¹⁸⁷ Wystawiali Boga na próbę w swych sercach,

żądając strawy dla swoich zachcianek.

¹⁹Mówili przeciw Bogu,

rzekli: «Czyż Bóg potrafi

nakryć stół na pustyni?

²⁰Oto w skałę uderzył,

popłynęły wody i trysnęły strumienie.

Czy także potrafi dostarczyć chleba

albo ludowi swemu przygotować mięso?»

²¹Toteż gdy Pan usłyszał, zapałał gniewem,

i ogień rozgorzał przeciw Jakubowi,

<i gniew jeszcze wezbrał przeciw Izraelowi>⁸,

²²że nie uwierzyli w Boga

i nie zaufali Jego pomocy.

²³Potem z góry wydał rozkaz chmurom

i bramy nieba otworzył,

²⁴i spuścił jak deszcz mannę do jedzenia,

dał im zboże z nieba⁹.

²⁵Chleb mocarzy¹⁰ spożywali ludzie –

żywności zesłał im do syta.

²⁶Wzbudził na niebie wicher od wschodu

i mocą swą sprowadził wiatr południowy.

²⁷¹¹ I zesłał im mięso, jak kurzawę,

i ptaki skrzydlate, jak morski piasek.

²⁸Sprawił, że pospadały na ich obóz,

dokoła ich namiotów.

²⁹Jedli więc i nasycili się w pełni,

i zaspokoił ich pożądanie.

³⁰Jeszcze nie zaspokoili swego pożądania

i pokarm był jeszcze w ich ustach,

³¹gdy wezbrał przeciw nim gniew Boży:

pozabijał ich dostojników,

a młodzieńców Izraela powalił¹².

³²Jednakże nadal grzeszyli

i nie wierzyli Jego cudom.

³³Szybko ich dni zakończył

i lata ich nagłą zatratą.

³⁴Gdy ich zabijał, szukali Go,

nawracali się i znów szukali Boga.

³⁵I przypominali sobie, że Bóg jest dla nich opoką,

że Bóg Najwyższy ich wybawicielem.

³⁶Lecz oszukiwały Go ich usta

i okłamywał Go ich język.

³⁷¹³ Ich serce nie trwało przy Nim,

w przymierzu z Nim nie byli stali.

³⁸On jednak, litując się,

odpuszczał winę, a nie wytracał ich,

i często powściągał swój gniew,

i nie pobudzał całej swej zapalczywości.

³⁹Przypominał sobie, że są tylko ciałem,

tchnieniem, które odchodzi, a nie wraca¹⁴.

⁴⁰Ileż razy drażnili Go na pustyni

i zasmucali Go na pustkowiu!

⁴¹I ponownie Boga wystawiali na próbę,

gniewali Świętego Izraela.

⁴²Nie pamiętali Jego ręki –

dnia, w którym ich wybawił od ciemięzcy,

⁴³kiedy czynił w Egipcie swe znaki

i swoje cuda na równinie Soanu¹⁵,

⁴⁴i rzeki ich w krew zamienił,

oraz ich strumienie, aby pić nie mogli.

⁴⁵Nasłał na nich muchy, które ich kąsały,

i zgubne dla nich żaby.

⁴⁶Ich zbiory wydał owadom,

a owoc ich pracy – szarańczy.

⁴⁷Poraził gradem ich winnice,

a szronem – ich sykomory.

⁴⁸Ich bydło wydał na pastwę zarazy,

a na pastwę choroby – ich trzody.

⁴⁹Zesłał na nich żar swojego gniewu:

oburzenie, zapalczywość i udrękę –

orszak zwiastunów klęski¹⁶.

⁵⁰Dał ujście swojemu gniewowi,

nie zachował ich od śmierci,

ich życie wydał zarazie.

⁵¹I poraził w Egipcie wszystko pierworodne¹⁷,

pierwsze ich płody w namiotach Chama.

⁵²A swój lud wyprowadził jak owce

i powiódł przez pustynię jak trzodę.

⁵³Wiódł ich bezpiecznie, tak że się nie bali,

a ich wrogów przykryło morze¹⁸.

⁵⁴Doprowadził ich do swej ziemi świętej,

do gór, które nabyła Jego prawica;

⁵⁵i wygnał przed nimi narody,

a im losem wyznaczył dziedzictwo

i w namiotach tamtych osadził szczepy Izraela.

⁵⁶¹⁹ Ale wystawiali na próbę i drażnili Boga Najwyższego,

i Jego przykazań nie strzegli.

⁵⁷Odstępowali zdradziecko, jak ich ojcowie,

byli zmienni jak łuk zawodny.

⁵⁸Pobudzali Go do gniewu przez swoje wyżyny

i wzniecali Jego zazdrość swoimi rzeźbami.

⁵⁹Bóg usłyszał i zapłonął gniewem,

i zupełnie odrzucił Izraela.

⁶⁰I porzucił mieszkanie w Szilo²⁰,

przybytek, gdzie mieszkał wśród ludzi.

⁶¹I oddał swoją moc w niewolę,

a swą chwałę²¹ w ręce nieprzyjaciół.

⁶²I wydał pod miecz swój naród,

i rozjątrzył się na swoje dziedzictwo.

⁶³Młodzieńców ich pochłonął ogień,

a nad ich pannami nie śpiewano pieśni weselnych.

⁶⁴Ich kapłani poginęli od miecza,

a ich wdowy nie mogły lamentować.

⁶⁵Lecz Pan się ocknął jak ze snu,

jak wojownik winem zmożony.

⁶⁶I uderzył od tyłu na swych nieprzyjaciół,

wieczystą sromotą ich okrył²².

⁶⁷Odrzucił namiot Józefa

i nie wybrał szczepu Efraima²³,

⁶⁸lecz wybrał pokolenie Judy,

górę Syjon, którą umiłował.

⁶⁹I wzniósł swoją świątynię, jak wysokie niebo,

jak ziemię, którą ugruntował na wieki.

⁷⁰Wybrał swego sługę, Dawida,

i wziął go z owczych zagród;

⁷¹powołał go, gdy chodził za karmiącymi [owcami],

by pasł Jakuba, lud Jego,

i Izraela, Jego dziedzictwo.

⁷²On ich pasł w prawości swego serca

i roztropną prowadził ręką.