PSALM 81
Pochwała wielkości Stwórcy i godności człowieka
1Kierownikowi chóru. Na wzór z Gat2. Dawidowy.
2O Panie, nasz Boże,
jak przedziwne Twe imię po wszystkiej ziemi!
Tyś swój majestat wyniósł nad niebiosa3.
3Sprawiłeś, że [nawet] usta dzieci i niemowląt oddają Ci chwałę4,
na przekór Twym przeciwnikom,
aby poskromić nieprzyjaciela i wroga.
4Gdy patrzę na Twe niebo, dzieło Twych palców,
księżyc i gwiazdy, któreś Ty utwierdził:
5czym jest człowiek, że o nim pamiętasz,
i czym syn człowieczy, że się nim zajmujesz?5
6Uczyniłeś go niewiele mniejszym od istot niebieskich6,
chwałą i czcią go uwieńczyłeś.
7Obdarzyłeś go władzą nad dziełami rąk Twoich;
złożyłeś wszystko pod jego stopy:
8owce i bydło wszelakie,
a nadto i polne stada,
9ptactwo podniebne oraz ryby morskie,
wszystko, co szlaki mórz przemierza.
10O Panie, nasz Panie,
jak przedziwne Twe imię po wszystkiej ziemi!
- 1.Ps 8Hymn mądrościowy, stanowiący być może teologiczną refleksję nad opisem stworzenia świata znanym z Rdz rozdz. 1.
- 2.8,1Chodzi o pieśń lub instrument z owego miasta; inni: „pieśń na winobranie”.
- 3.8,2Por. Ps 19[18],2; 113[112],5n; 148,13; Iz 6,3. Tekst skażony, różnie popr.
- 4.8,3Por. Mt 21,16, gdzie Chrystus Pan odnosi te słowa do mesjańskich okrzyków wydawanych na Jego cześć przez dzieci. Dziś inni łączą ten wiersz z poprzednim w taką całość: „Chcę chwalić Twój majestat, bełkocąc jak dziecko i niemowlę”.
- 5.8,5Por. Ps 144[143],3. Myśl ta nawiązuje niewątpliwie do Rdz 1,26n; Hi 7,17; ww. 5-7 stosuje NT do Chrystusa: Hbr 2,6-8a (wyższość Chrystusa nad aniołami); 1 Kor 15,27 (w. 7b o eschatologicznym triumfie Chrystusa) i Ef 1,22 (wywyższenie Chrystusa po prawicy Ojca).
- 6.8,6Inni tłum.: „od Boga”, „od aniołów”.