Księga Mądrości18

¹A dla Twych świętych była bardzo wielka światłość,

gdy głos ich słyszano, a nie widziano¹ postaci –

uznawano ich za szczęśliwych, bo nie cierpieli jak tamci przedtem;

²a dziękowano, że nie szkodzą, choć przedtem krzywd doznali,

i błagano o darowanie sprzeciwu².

³Dałeś przed nimi słup ognisty

jako przewodnika w nieznanej wędrówce,

jako nieszkodliwe słońce w zaszczytnej tułaczce.

⁴A tamci zasłużyli, by ich pozbawiono światła i zamknięto w ciemności,

bo w niewoli trzymali Twych synów,

przez których świat miał otrzymać niezniszczalne światło Prawa.

Egipt a Izrael: anioł śmierci

⁵Za to, że zamyślili wymordować dzieci świętych –

kiedy to jedno Dziecię³ porzucone zostało i uratowane –

za karę zabrałeś im mnóstwo ich dzieci⁴

i wygubiłeś ich razem w burzliwej topieli⁵.

⁶Noc ową oznajmiono wcześniej naszym ojcom,

by nabrali otuchy, wiedząc dobrze, jakim przysięgom zawierzyli.

⁷I lud Twój wyczekiwał

ocalenia sprawiedliwych, a zatraty wrogów.

⁸Czym bowiem pokarałeś przeciwników,

tym wsławiłeś nas, powołanych.

⁹Pobożni potomkowie dobrych składali w ukryciu ofiary⁶

i ustanowili zgodnie Boskie⁷ prawo,

że jednakowo te same dobra

i niebezpieczeństwa podejmą święci,

i już zaczęli śpiewać hymny przodków.

¹⁰Wtórowały im skłócone krzyki wrogów,

rozlegał się żałosny głos zawodzących nad dziećmi.

¹¹Podobną ponieśli karę i pan, i niewolnik,

człowiek z ludu cierpiał tak samo jak król;

¹²wszyscy naraz z powodu tej samej śmierci

mieli nieprzeliczonych umarłych.

Żywych nie starczyło nawet do grzebania,

bo w jednej chwili wyginęło ich najcenniejsze potomstwo.

¹³Ci, którzy uprawiając czary, w nic nie wierzyli,

po zagładzie pierworodnych uznali, że lud [Izraela] jest synem Bożym⁸.

¹⁴⁹ Gdy głęboka cisza ogarniała wszystko,

a noc w swoim biegu dosięgała połowy,

¹⁵wszechmocne Twe słowo z nieba, z królewskiej stolicy,

jak srogi wojownik runęło pośrodku zatraconej ziemi,

jako miecz ostry niosąc Twój nieodwołalny rozkaz.

¹⁶I stanąwszy, napełniło wszystko śmiercią;

nieba dotykało, a zstąpiło na ziemię.

¹⁷I zaraz zaczęły ich trapić straszne senne widziadła,

i napadły ich lęki nieoczekiwane.

¹⁸A każdy gdzie indziej padając na wpół umarły,

wyjawiał przyczynę, dla której umierali,

¹⁹trapiące ich sny uprzedziły ich o tym,

by nie ginęli, nie wiedząc, dlaczego strasznie cierpią.

²⁰Także na sprawiedliwych przyszła próba śmierci¹⁰,

doszło na pustyni do zagłady wielu,

ale gniew ten nie był długotrwały.

²¹Śpiesznie bowiem do walki wystąpił Mąż Nieskazitelny,

broń swojej posługi

niosąc: modlitwę i przebłagalną ofiarę kadzielną.

Stawił czoło gniewowi, położył kres klęsce,

ukazawszy, że Twoim jest sługą¹¹.

²²Przezwyciężył on gniew¹² nie siłą ciała,

nie mocą oręża,

lecz słowem pokonał Karzącego¹³,

przypominając dane ojcom obietnice i przymierza.

²³Gdy umarli już padali gromadnie na siebie,

stanął pośrodku i położył kres zapalczywości,

i odciął jej drogę do żywych.

²⁴Bo cały świat¹⁴ był na jego szacie do stóp,

chwalebne imiona ojców wyryte na czterech rzędach kamieni

i na diademie jego głowy Twoja wspaniałość¹⁵.

²⁵Przed nimi to ustąpił: Niszczyciel ich się uląkł¹⁶,

wystarczyła bowiem sama próba gniewu.