Księga Mądrości7

¹I ja jestem człowiekiem śmiertelnym, podobnym do wszystkich,

potomkiem prarodzica powstałego z ziemi¹.

W łonie matki zostałem ukształtowany jako ciało,

²przez dziesięć miesięcy we krwi okrzepły,

z nasienia męskiego i rozkoszy ze snem złączonej².

³I ja, gdy się urodziłem, wspólnym odetchnąłem powietrzem

i wypadłem na ziemię, co podobnie cierpi³,

tak samo [wydając z] płaczem pierwszy głos, podobny do wszystkich,

⁴w powijakach i wśród trosk mnie wychowano.

⁵Żaden bowiem z królów nie miał innego początku narodzin:

⁶jedno dla wszystkich wejście w życie i wyjście to samo.

⁷Dlatego się modliłem i dano mi zrozumienie,

przyzywałem, i przyszedł mi z pomocą duch Mądrości⁴.

Mądrość – skarb najcenniejszy

⁸⁵ Oceniłem ją wyżej nad berła i trony

i w zestawieniu z nią za nic uznałem bogactwa.

⁹Nie zrównałem z nią drogich kamieni,

bo wszystko złoto wobec niej jest garścią piasku,

a srebro przy niej będzie poczytane za błoto.

¹⁰Umiłowałem ją nad zdrowie i piękność

i wolałem mieć ją aniżeli światło,

bo blask jej nie ustaje.

¹¹A przybyły mi wraz z nią wszystkie dobra

i niezliczone bogactwa w jej ręku.

¹²Ucieszyłem się ze wszystkich, bo rządzi⁶ nimi Mądrość,

a nie wiedziałem, że ona jest ich rodzicielką.

¹³Rzetelnie poznałem, bez zazdrości przekazuję

i nie chowam dla siebie jej bogactwa.

¹⁴Jest bowiem dla ludzi skarbem nieprzebranym;

ci, którzy go zdobyli, przyjaźń sobie Bożą zjednali,

podtrzymani darami, co biorą początek z karności.

Prośba o natchnienie

¹⁵Oby mi Bóg dał słowo odpowiednie do myśli

i myślenie godne tego, co mi dano!

On jest bowiem i przewodnikiem Mądrości,

i Tym, który mędrcom nadaje kierunek.

¹⁶W Jego ręku i my, i nasze słowa,

roztropność wszelka i umiejętność działania.

¹⁷On mi dał bezbłędną znajomość rzeczy:

poznać budowę świata i siły żywiołów,

¹⁸początek i kres, i środek czasów,

przemienność przesileń słońca i następstwa pór,

¹⁹obroty roczne i układy gwiazd,

²⁰naturę zwierząt i popędy bestii,

moce duchów i myślenie ludzkie,

różnorodność roślin i siły korzeni.

²¹Poznałem i to, co zakryte, i to, co jest jawne,

pouczyła mnie bowiem Mądrość – sprawczyni wszystkiego!⁷

Pochwała Mądrości

²²⁸ Jest bowiem w niej duch rozumny, święty,

jedyny, wieloraki, subtelny,

rączy, przenikliwy, nieskalany,

jasny, nie zadający bólu⁹, miłujący dobro, bystry,

²³niepowstrzymany, dobroczynny, miłujący ludzi,

mocny, niezawodny, beztroski,

wszechmogący i wszystkowidzący,

przenikający wszelkie duchy

rozumne, czyste [i] najsubtelniejsze.

²⁴Mądrość bowiem jest ruchliwsza od wszelkiego ruchu;

przez wszystko przechodzi i przenika dzięki czystości.

²⁵Jest bowiem tchnieniem mocy Bożej

i przeczystym wypływem chwały Wszechmocnego¹⁰,

dlatego nic skażonego do niej nie przylgnie.

²⁶Jest bowiem odblaskiem wieczystej światłości,

zwierciadłem bez skazy działania Boga,

obrazem Jego dobroci¹¹.

²⁷Jedna jest, a wszystko może,

pozostając sobą, wszystko odnawia,

a przez pokolenia zstępując w dusze święte,

kształtuje przyjaciół Bożych i proroków¹².

²⁸Bóg bowiem miłuje tylko tego, kto przebywa z Mądrością.

²⁹Bo ona piękniejsza niż słońce

i niż wszelki gwiazdozbiór.

Porównana ze światłością – uzyska pierwszeństwo,

³⁰po tamtej bowiem nastaje noc,

a Mądrości zło nie przemoże.