Księga Zachariasza11

¹¹ Otwórz twe bramy, Libanie,

niech twoje cedry strawi ogień!

²Rozpaczaj, cyprysie, że cedr upadł,

że to, co szlachetne, uległo zagładzie.

Jęczcie, dęby Baszanu,

że las niedostępny zwalony na ziemię.

³Słychać skargi pasterzy,

bo najlepsze pastwiska już ogołocone,

słychać ryki lwiątek,

bo duma Jordanu zmieniona w pustynię.

Dwaj pasterze²

⁴Pan, Bóg mój, tak do mnie powiedział: «Paś owce przeznaczone na zabicie, ⁵które kupcy zabijają bezkarnie, a handlarze mówią: „Wzbogaciłem się, niech będą dzięki Panu”, i pasterze nie mają dla nich litości. ⁶Ja też nie będę dłużej litościwy dla mieszkańców kraju – wyrocznia Pana – ale każdego z nich wydam w ręce jego sąsiada i w ręce jego króla. Oni doprowadzą kraj do upadku, a Ja nikogo nie uwolnię z ich ręki».

⁷Tak więc pasłem owce przeznaczone na zabicie przez handlarzy. I wziąłem dwie laski, jedną nazwałem: Łaskawość, drugą: Zjednoczenie. I pasłem owce. ⁸Jednak w ciągu miesiąca usunąłem trzech pasterzy³. Straciłem do nich cierpliwość, a one okazały mi niechęć. ⁹Dlatego powiedziałem: Nie chcę was paść dłużej; co ma umrzeć, niech umiera, co ma zginąć, niech ginie, a te, które pozostaną, niech się wzajemnie pożrą! ¹⁰Wziąłem moją laskę: Łaskawość, i złamałem ją na znak zerwania przymierza, które zawarłem ze wszystkimi ludami⁴. ¹¹I w tym właśnie dniu zostało ono zerwane, a handlarze owiec, którzy mnie podglądali, przekonali się, że to było słowo Pana. ¹²Potem zwróciłem się do nich: Jeżeli to uznacie za słuszne, dajcie mi zapłatę, a jeżeli nie – zostawcie ją sobie! I odważyli mi trzydzieści srebrników⁵. ¹³Pan jednak rzekł do mnie: «Rzuć odlewnikowi⁶ tę sowitą⁷ zapłatę, której w ich przekonaniu byłem godzien». Wziąłem więc trzydzieści srebrników i rzuciłem je odlewnikowi w domu Pańskim. ¹⁴Następnie złamałem moją drugą laskę: Zjednoczenie, na znak zerwania braterstwa Judy z Izraelem.

¹⁵Później rzekł Pan do mnie: «Weź powtórnie wyposażenie nierozumnego pasterza! ¹⁶Albowiem sprowadzę temu krajowi pasterza, który nie będzie się troszczył o to, co ginie; nie będzie szukał tego, co błądzi; nie będzie leczył tego, co zranione; nie będzie karmił tego, co zdrowe. Ale będzie zajadał mięso tłustych zwierząt, a ich kopyta będzie obrywał.

¹⁷Biada pasterzowi bezużytecznemu,

który trzodę porzuca.

Miecz niech spadnie na jego ramię

i na jego prawe oko!

Niech uschnie jego ramię,

a prawe oko niech całkiem zagaśnie!»