Księga Izajasza1

KSIĘGA GRÓŹB

WYPOWIEDZI PRZECIW JUDZIE I JEROZOLIMIE POPRZEDZAJĄCE WOJNĘ SYRO-EFRAIMSKĄ

Tytuł

¹Widzenie¹ Izajasza, syna Amosa, które miał w sprawie Judy i Jerozolimy w czasach królów judzkich: Ozjasza, Jotama, Achaza i Ezechiasza.

Niewierność i głupota narodu

²Niebiosa, słuchajcie, ziemio, nadstaw uszu,

bo Pan przemawia:

«Wykarmiłem i wychowałem synów,

lecz oni wystąpili przeciw Mnie.

³Wół rozpoznaje swego pana

i osioł żłób swego właściciela;

Izrael na niczym się nie zna,

lud mój niczego nie rozumie».

Kara na Judę

⁴Biada ci, narodzie grzeszny, ludu obciążony nieprawością,

plemię zbójeckie, dzieci wyrodne!

Opuścili Pana, wzgardzili Świętym² Izraela,

wstecz się odwrócili.

⁵Gdzie was jeszcze uderzyć,

skoro mnożycie przestępstwa?

Cała głowa chora, całe serce osłabłe;

⁶od stopy nogi do szczytu głowy nie ma w nim części nietkniętej:

rany i sińce, i opuchnięte pręgi,

nie opatrzone ani przewiązane,

ni złagodzone oliwą³.

⁷Kraj wasz spustoszony, wasze miasta ogniem spalone,

cudzoziemcy tratują wam niwy na waszych oczach;

spustoszenie jak po zagładzie Sodomy⁴.

⁸Córa Syjonu ostała się

jak chatka w winnicy,

jak szałas w ogrodzie warzywnym,

jak miasto oblężone.

⁹Gdyby nam Pan Zastępów nie zostawił Reszty⁵,

stalibyśmy się jak Sodoma,

podobni bylibyśmy Gomorze.

Przeciw religijnej obłudzie⁶

¹⁰Słuchajcie słowa Pańskiego, wodzowie sodomscy,

daj posłuch prawu naszego Boga, ludu Gomory!

¹¹⁷ «Co Mi po mnóstwie waszych ofiar? –

mówi Pan.

Syt jestem całopalenia kozłów

i łoju tłustych cielców.

Krew wołów i baranów,

i kozłów Mi obrzydła.

¹²Gdy przychodzicie, by stanąć przede Mną,

kto tego żądał od was,

żebyście wydeptywali me dziedzińce?

¹³Zaprzestańcie składania czczych ofiar!

Obrzydłe Mi jest wznoszenie dymu;

święta nowiu, szabaty, zwoływanie świętych zebrań.

Nie mogę ścierpieć świąt i uroczystości.

¹⁴Nienawidzę całą duszą

waszych świąt nowiu i obchodów;

stały Mi się ciężarem,

sprzykrzyło Mi się je znosić!

¹⁵Gdy wyciągniecie ręce,

odwrócę od was me oczy.

Choćbyście nawet mnożyli modlitwy,

Ja nie wysłucham.

Ręce wasze pełne są krwi.

¹⁶Obmyjcie się i oczyśćcie!

Usuńcie zło uczynków waszych

sprzed moich oczu!

Przestańcie czynić zło!

¹⁷Zaprawiajcie się w dobru!

Troszczcie się o sprawiedliwość⁸,

wspomagajcie uciśnionego,

oddajcie słuszność sierocie,

w obronie wdowy stawajcie!

¹⁸Chodźcie i spór ze Mną wiedźcie! –

mówi Pan.

Choćby wasze grzechy były jak szkarłat,

jak śnieg wybieleją;

choćby były czerwone jak purpura,

staną się [białe] jak wełna.

¹⁹Jeżeli będziecie ulegli i posłuszni,

dóbr ziemskich będziecie zażywać.

²⁰Ale jeśli się zatniecie w oporze,

miecz was wytępi».

Albowiem usta Pańskie [to] wyrzekły.

Elegia nad Jerozolimą

²¹Jakżeż to miasto wierne

stało się nierządnicą?

Syjon⁹ był pełen rozsądku,

sprawiedliwość w nim mieszkała,

a teraz – zabójcy!

²²Twe srebro żużlem się stało,

wino twoje z wodą zmieszane.

²³Twoi książęta zbuntowani,

wspólnicy złodziei;

wszyscy lubią podarki,

gonią za wynagrodzeniem.

Nie oddają sprawiedliwości sierocie,

sprawa wdowy nie dociera do nich.

²⁴Przeto [taka jest] wyrocznia Pana,

Boga Zastępów, Wszechmocnego u Izraela:

«Ach! uraduję się kosztem moich wrogów,

pomszczę się na mych nieprzyjaciołach.

²⁵Zwrócę rękę moją na ciebie,

wypalę do czysta twą rudę

i usunę cały twój ołów.

²⁶Przywrócę twoich sędziów jak dawniej,

i twoich radnych jak na początku.

Wówczas cię nazwą Miastem Sprawiedliwości¹⁰,

Grodem Wiernym¹¹».

²⁷Syjon okupi się poszanowaniem prawa,

a jego nawróceni – sprawiedliwością.

²⁸Buntownicy zaś i grzesznicy razem w proch starci,

a odstępujący od Pana wyginą.

Przeciw świętym drzewom

²⁹Zaiste, wstyd wam będzie z powodu terebintów,

które umiłowaliście,

zarumienicie się wobec gajów,

które obraliście sobie.

³⁰Bo będziecie jak terebint

ze zwiędłym listowiem

i jak ogród, w którym nie ma wody.

³¹I stanie się mocarz podpałką,

a dzieło jego iskrą.

Zapłoną razem oboje,

a nie będzie komu gasić.