Księga Izajasza41

Powołanie Cyrusa¹

¹«Uciszcie się, wyspy, ażeby Mnie słuchać!

Niechaj narody odnowią siłę!²

Niechaj wystąpią i wtedy niech powiedzą:

„Udajmy się razem do sądu!”

²Kto wzbudził ze wschodu tego,

którego wkroczenia domaga się sprawiedliwość?³

Kto mu poddaje narody

i upokarza królów?

Miecz jego ściera ich na proch,

jego łuk roznosi ich jak słomę.

³On ściga ich, przechodzi nietknięty,

jakby stopami nie dotykał ścieżki.

⁴Kto zdziałał to i uczynił?

Ten, co [z nicości] wywołuje od początku pokolenia.

Ja, Pan, jestem pierwszy

i Ja z ostatnimi również będę!⁴»

⁵Spojrzały wyspy i lękają się,

drżą krańce ziemi!

– Zbliżają się i przychodzą⁵.

Bóg jest z Izraelem

⁶⁶ Pomagają sobie, jeden drugiemu

i mówią nawzajem do siebie: «Śmiało!»

⁷Ludwisarz zachęca złotnika,

a wygładzający młotem – tego, co kuje na kowadle;

ocenia spawanie: «W porządku»;

i umacnia gwoźdźmi [posąg],

żeby się nie zachwiał.

⁸«Ty zaś, Izraelu, mój sługo⁷,

Jakubie, którego wybrałem sobie,

potomstwo Abrahama, mego przyjaciela!

⁹Ty, którego pochwyciłem na krańcach ziemi,

powołałem cię z jej stron najdalszych

i rzekłem ci: „Sługą moim jesteś,

wybrałem cię, a nie odrzuciłem”.

¹⁰Nie lękaj się, bo Ja jestem z tobą;

nie trwóż się, bo Ja jestem twoim Bogiem.

Umacniam cię, a także wspomagam,

podtrzymuję cię moją prawicą sprawiedliwą.

¹¹Oto wstydem i hańbą się okryją

wszyscy rozjątrzeni na ciebie.

Unicestwieni będą i zginą

ludzie kłócący się z tobą.

¹²Będziesz ich szukał, lecz nie znajdziesz

tych ludzi, twoich przeciwników.

Unicestwieni będą i zapadną się w nicość

ludzie walczący z tobą.

¹³Albowiem Ja, Pan, twój Bóg,

ująłem twą prawicę,

mówiąc ci: „Nie lękaj się,

przychodzę ci z pomocą”.

¹⁴Nie bój się, robaczku Jakubie,

nieboraku Izraelu!

Ja cię wspomagam – wyrocznia Pana –

odkupicielem⁸ twoim – Święty Izraela.

¹⁵Oto Ja przemieniam cię w młockarskie sanie⁹,

nowe, o podwójnym rzędzie zębów:

ty zmłócisz i pokruszysz góry,

zamienisz pagórki w drobną sieczkę;

¹⁶ty je przewiejesz, a wicher je porwie

i trąba powietrzna rozmiecie.

Ty natomiast rozradujesz się w Panu,

chlubić się będziesz w Świętym Izraela.

Cuda nowego wyjścia¹⁰

¹⁷Nędzni i biedni szukają wody, [a jej] nie ma!

Ich język wysechł już z pragnienia.

Ja, Pan, wysłucham ich,

nie opuszczę ich Ja, Bóg Izraela.

¹⁸Każę wytrysnąć strumieniom na nagich wzgórzach

i źródłom wód pośrodku nizin.

Zamienię pustynię w pojezierze,

a wyschniętą ziemię w wodotryski.

¹⁹Na pustyni zasadzę cedry,

akacje, mirty i oliwki;

rozkrzewię na pustkowiu cyprysy,

wiązy i bukszpan obok siebie¹¹.

²⁰Ażeby zobaczyli i poznali,

rozważyli i pojęli [wszyscy],

że ręka Pańska to uczyniła,

że Święty Izraela tego dokonał.

Pan jest jedynym Bogiem¹²

²¹Przedłóżcie waszą sprawę sporną, mówi Pan,

podajcie wasze mocne dowody, mówi Król Jakuba.

²²Niechaj przystąpią i niech Nam objawią

to, co się ma zdarzyć.

Jakie były przeszłe rzeczy? Wyjawcie,

abyśmy to wzięli do serca.

Albo oznajmijcie Nam przyszłe rzeczy,

abyśmy mogli poznać ich spełnienie¹³.

²³Objawcie to, co ma nadejść w przyszłości,

abyśmy poznali, czy jesteście bogami.

Zróbcie więc coś, czy dobrego, czy złego,

żebyśmy to z podziwem wszyscy oglądali.

²⁴Otóż wy jesteście niczym i wasze dzieła są niczym;

wzbudza odrazę ten, kto was wybiera.

Zapowiedź zwycięstwa Cyrusa

²⁵Wzbudziłem kogoś z północy i przyszedł,

ze wschodu słońca wezwałem go po imieniu.

On zdeptał możnowładców jak błoto,

podobnie jak garncarz depcze glinę.

²⁶Kto objawił to z początku, żebyśmy wiedzieli,

i to długo naprzód, byśmy rzekli: Słusznie? –

Nikt nie objawiał, nikt nie obwieszczał,

nikt też nie słyszał słów waszych¹⁴.

²⁷Pierwszy Ja [ogłaszam] Syjonowi: Oto one!

i Jeruzalem daję radosnego zwiastuna.

²⁸Patrzyłem, lecz nie było nikogo,

nikogo z nich – zdolnego do rady,

żeby odrzekł słowo, gdy go spytam.

²⁹Oto wszyscy oni są czczą ułudą;

dzieła ich nie istnieją,

posągi ich to znikomość¹⁵ i pustka.