Lamentacje1

WINA I KARA

Smutek po klęsce

Alef ¹Ach! Jakże zostało samotne

miasto tak ludne,

jak gdyby wdową się stała

przodująca wśród ludów;

władczyni nad okręgami

trudzi się pod przymusem.

Bet ²Płacze, płacze wśród nocy,

na policzkach jej łzy,

a nikt jej nie pociesza

spośród wszystkich przyjaciół;

zdradzili ją wszyscy najbliżsi

i stali się wrogami¹.

Gimel ³Judę wygnano wśród nędzy²

i strasznej udręki;

mieszka wśród obcych narodów,

nie zaznał spoczynku;

dosięgli go wszyscy prześladowcy

pośród ucisku.

Dalet ⁴Drogi na Syjonw żałobie³,

nikt nie śpieszy na jego święta;

wszystkie jego bramy opustoszałe,

kapłani wzdychają,

znękane [są] dziewice,

on sam pogrążony w goryczy.

He ⁵Wszyscy jego ciemięzcy są górą,

szczęśliwi są jego wrogowie,

albowiem zasmucił go Pan

za mnóstwo jego grzechów⁴,

dzieci poszły w niewolę

[gnane] przed ciemięzcą.

Waw ⁶Opuściło Córę Syjonu

całe jej dostojeństwo;

przywódcy⁵ jej niby jelenie,

co paszy nie mają

i bez sił uchodzą

przed ścigającym.

Zain ⁷Jerozolima wspomina

w dniach tułaczki i biedy

wszystkie cenne dobra

dawniej posiadane;

gdy naród wpadł w ręce wroga,

i nikt mu nie pomógł,

ciemięzcy, patrząc, szydzili

z jej zniszczenia.

Chet ⁸Jerozolima ciężko zgrzeszyła,

stąd budzi odrazę.

Wszyscy, co ją czcili, nią gardzą,

bo widzą jej nagość;

ona również wzdycha

i wstecz się odwraca.

Tet ⁹W fałdach jej sukni plugastwo⁶:

nie pamiętała o przyszłości;

wielce ją poniżono,

nikt nie śpieszy z pociechą:

«Spojrzyj na nędzę mą, Panie,

bo wróg zatriumfował».

Jod ¹⁰Ciemięzca rękę wyciągnął

po wszystkie jej skarby,

a ona patrzyła na pogan,

jak do świątyni wtargnęli,

choć im zakazałeś

wchodzić do Twego zgromadzenia⁷.

Kaf ¹¹Jęczy cały jej lud,

szukając chleba,

na żywność swoje skarby wydali,

by odzyskać siły:

«Wejrzyj, przypatrz się, Panie,

jak mnie znieważono».

Skarga Jerozolimy

Lamed ¹²Wszyscy⁸ zdążający drogą

przyjrzyjcie się, patrzcie,

czy jest boleść podobna

do tej, co mnie przytłacza,

którą doświadczył mnie Pan,

gdy gniewem wybuchnął.

Mem ¹³Zesłał ogień⁹ z wysoka,

kazał mu wejść w moje kości;

zastawił sieć na me nogi,

sprawił, że się cofnęłam;

uczynił mnie spustoszoną,

cierpiącą dzień cały.

Nun ¹⁴Ciężkie brzemię mych grzechów¹⁰

ręką Jego związanych

przygniata mi szyję,

mocą moją chwieje.

Pan wydał mnie w ręce,

którym nie zdołam się wymknąć.

Samek ¹⁵Odtrącił Pan ode mnie

wszystkich walecznych,

zgromadzenie przeciwko mnie zwołał,

by zniszczyć moją młodzież;

Pan jak w tłoczni podeptał

Dziewicę, Córę Judy¹¹.

Ain ¹⁶Oto dlaczego płaczę,

oko me łzy wylewa;

Pocieszyciel daleko ode mnie,

Ten, co by mi życie przywrócił;

straceni są moi synowie,

gdyż wróg był potężny.

Pe ¹⁷Wyciągnął Syjon swe ręce –

nikt go nie pociesza;

Pan nasłał na Jakuba

sąsiadów ciemięzców.

Stała się Jerozolima

ohydą w ich rękach.

Sade ¹⁸Sprawiedliwy okazał się Pan,

gdyż wzgardziłam Jego słowami –

słuchajcie, wszystkie narody,

na ból mój popatrzcie –

dziewice i moi młodzieńcy

poszli w niewolę.

Kof ¹⁹Wzywałam swoich przyjaciół,

a oni mnie zdradzili;

moi kapłani i starsi

zginęli w mieście,

kiedy szukali żywności,

by życie ratować.

Resz ²⁰Spójrz, Panie, bo jestem w ucisku,

drgają me trzewia,

ściska się we mnie serce,

bo byłam oporna.

Na ulicy miecz się sroży,

a w domu – śmierć.

Szin ²¹Słyszano, że wzdycham,

lecz nikt nie pociesza;

wszyscy wrogowie na wieść o nieszczęściu

cieszą się, żeś Ty to uczynił¹².

Sprowadź dzień zapowiedziany,

by los mój ich spotkał.

Taw ²²Cała ich złość niech stanie przed Tobą,

racz z nimi postąpić

podobnie, jak ze mną postąpiłeś¹³

za wszystkie me grzechy;

bo liczne są moje udręki,

i serce me ustaje.