Lamentacje2

KARZĄCA RĘKA BOGA

Miasto i kraj w gruzach

Alef ¹Ach! Gniew Pana wtrącił w mrok

Córę Syjonu,

zrzucił z nieba na ziemię

chwałę Izraela,

na podnóżek swych stóp¹ nie wspomniał

w dzień swego gniewu.

Bet ²Zburzył Pan bez litości

wszystkie siedziby Jakuba;

wywrócił w swej zapalczywości

warownie Córy Judy,

rzucił o ziemię, zbezcześcił

królestwo i możnych².

Gimel ³Złamał w przypływie gniewu

wszelką moc Izraela,

cofnął swoją prawicę

od nieprzyjaciela;

w Jakubie rozniecił pożar,

co [wszystko] wokół trawi.

Dalet ⁴Jak wróg swój łuk naciągnął,

prawicę umocnił

i zabił jak nieprzyjaciel

wszystkich, co oczy radują³;

na namiot Córy Syjonu

gniew swój wylał jak ogień.

He ⁵Pan był jakby wrogiem,

zburzył Izraela,

zburzył wszystkie pałace,

poburzył baszty,

namnożył u Córy Judy

skargi za skargami.

Waw ⁶Zniszczył swój namiot jak ogród,

przybytek swój zburzył.

Na Syjonie Pan skazał na niepamięć

zgromadzenie i szabat;

w karzącym gniewie odtrącił

kapłana i króla.

Zain ⁷Pan odrzucił swój ołtarz,

pozbawił czci świątynię,

wydał w ręce nieprzyjaciół

mury jej warowni.

Podnieśli krzyk w domu Pańskim

jak w dzień uroczysty.

Chet ⁸Postanowił Pan wywrócić

szańce Córy Syjonu⁴,

przeciągnął sznur [mierniczy],

nie cofnął ręki przed zniszczeniem,

przedmurze i mur pogrążył w żałobie:

pospołu one padają.

Tet ⁹Bramy runęły na ziemię;

połamał, pokruszył zawory;

jej król i książęta u pogan,

nie ma już Prawa,

nawet prorocy nie mają

widzenia od Pana⁵.

Jod ¹⁰Usiedli na ziemi w milczeniu

starsi Córy Syjonu,

prochem głowy posypali,

przywdziali wory;

skłoniły głowy ku ziemi

dziewice jerozolimskie.

Ból dotkniętego klęską

Kaf ¹¹Wzrok utraciłem od płaczu,

drgają me trzewia,

żółć⁶ się wylała na ziemię

wskutek klęski Córy mego ludu,

gdy słabły niemowlęta i dzieci

na placach miasta.

Lamed ¹²Do matek swoich mówiły:

«Gdzie jedzenie <i wino>?»

Padały jak ciężko ranione

na placach miasta,

gdy uchodziło z nich życie

na łonie ich matek.

Mem ¹³Jak cię pocieszyć? Z czym porównać,

Córo Jeruzalem?

Z czym cię porównać, by cię pocieszyć,

Dziewico, Córo Syjonu?

Gdyż zagłada twoja wielka jak morze.

Któż cię uleczy?

Przyczyna i następstwa klęski

Nun ¹⁴Prorocy⁷ twoi miewali dla ciebie

widzenia próżne i marne,

nie odsłonili twojej złości,

by od wygnania cię ustrzec;

miewali dla ciebie widzenia

zwodnicze i próżne.

Samek ¹⁵W dłonie klaszczą nad tobą

wszyscy, co drogą przechodzą,

gwiżdżą⁸ i kiwają głowami

nad Córą Jeruzalem:

«Więc to ma być Miasto⁹, cud piękna,

radość całego świata?»

Pe ¹⁶Rozwarli na ciebie swe usta

wszyscy twoi wrogowie;

gwizdali, zgrzytali zębami.

«Pochłonęliśmy <je> – rzekli –

oto jest dzień upragniony.

Osiągnęliśmy go, widzimy».

Ain ¹⁷Uczynił Pan, co postanowił,

wypełnił swą groźbę

zapowiedzianą w dniach dawnych¹⁰;

bez litości obalił,

rozweselił wroga nad tobą,

wywyższył moc twych ciemięzców.

Nawoływanie

Sade ¹⁸Wołaj sercem do Pana,

Dziewico¹¹, Córo Syjonu;

niech łzy twe płyną jak rzeka

we dnie i w nocy;

nie dawaj sobie wytchnienia,

niech źrenica oka nie zazna spoczynku!

Kof ¹⁹Powstań, wołaj po nocy

przy zmianach straży,

wylewaj swe serce jak wodę

przed obliczem Pana,

wznoś do Niego swe ręce

o życie twoich niemowląt,

<które padały z głodu

na rogach wszystkich ulic>.

Resz ²⁰Spojrzyj, Panie, i rozważ,

komuś tak kiedy uczynił:

Czy kobiety mają jeść owoc swego łona –

pieszczone niemowlęta?

Czy w świątyni Pańskiej ma się zabijać

kapłana i proroka?¹²

Szin ²¹Legli w prochu ulicy

chłopiec i starzec,

moje dziewice i moi młodzieńcy

padli od miecza;

zabiłeś ich w dniu swego gniewu,

zgładziłeś bez litości.

Taw ²²Zwołałeś jak gdyby na święto

wszystkie me trwogi zewsząd.

Nikt się w dniu gniewu Pańskiego

nie ostał, nie umknął;

tych, co pieściłam, chowałam,

wróg mój wyniszczył.