Księga Psalmów 149 — Biblia Tysiąclecia, wyd. V

PSALM 149¹

Posłannictwo Izraela

¹Alleluja.

Śpiewajcie pieśń nową² Panu;

chwała Jego [niech zabrzmi] w zgromadzeniu świętych.

²Niech Izrael się cieszy swym Stwórcą,

niech synowie Syjonu radują się swym Królem.

³Niech chwalą Jego imię wśród tańców,

niech grają Mu na bębnie i cytrze³.

⁴Bo Pan w ludzie swoim ma upodobanie

i zdobi pokornych zwycięstwem.

⁵Niech się weselą święci wśród chwały,

niech się cieszą na swoich sofach!⁴

⁶Niech chwała Boża będzie w ich ustach,

a miecze obosieczne w ich ręku,

⁷⁵ aby dokonać pomsty wśród pogan

i ukarać narody;

⁸aby ich królów zakuć w kajdany,

a dostojników w żelazne łańcuchy;

⁹by wykonać na nich zapisany wyrok.

To jest chwałą wszystkich Jego świętych.

Alleluja.

1.Ps 149Hymn pochwalny.
2.149,1Por. Iz 42,10nn.
3.149,3Jako wyraz głębokiej radości, przejawiającej się także w uroczystościach liturgicznych.
4.149,5W starożytności przy ucztach zajmowano miejsca półleżące, na sofach; tutaj chodzi o ucztę niebieską, przedstawioną na sposób uczty ziemskiej. Tekst jednak niepewny, różnie tłum.
5.149,7nnAluzja do zapowiedzi u proroków kary na narody obce; zob. szczególnie Ez 25,14; Za 9,13-16.