Księga Psalmów17

PSALM 17 (16)¹

Błaganie o wyzwolenie od wrogów

¹Modlitwa. Dawidowy.

Wysłuchaj, Panie, słuszności,

zważ na me wołanie,

przyjmij moje modły z warg nieobłudnych!

²Niech przed Twoim obliczem zapadnie wyrok na mnie,

oczy Twoje widzą to, co prawe.

³Choćbyś badał me serce, nocą mnie nawiedzał

i doświadczał ogniem,

nie znajdziesz we mnie nieprawości.

Moje usta nie zgrzeszyły^{2 4}ludzkim obyczajem;

według słów z Twoich warg wystrzegałem się ścieżek gwałtownika³.

⁵Moje kroki trzymały się mocno

Twoich ścieżek,

moje stopy się nie zachwiały.

⁶Wzywam Cię, bo Ty mnie wysłuchasz, o Boże!

Nakłoń ku mnie Twe ucho, usłysz moje słowo.

⁷Okaż miłosierdzie Twoje,

Zbawco tych, co się chronią

przed wrogami pod Twoją prawicę.

⁸Strzeż mnie jak źrenicy oka;

w cieniu Twych skrzydeł mnie ukryj,

⁹przed występnymi, co gwałt mi zadają,

przed śmiertelnymi wrogami, co otaczają mnie zewsząd.

¹⁰Zamykają oni swe nieczułe serca,

przemawiają butnie swoimi ustami.

¹¹Okrążają mnie teraz ich kroki;

natężają swe oczy, by [mnie] powalić na ziemię –

¹²podobni do lwa dyszącego na zdobycz,

do lwiątka, co siedzi w kryjówce⁴.

¹³Powstań, o Panie, wystąp przeciw niemu i powal go,

swoim mieczem wyzwól moje życie od grzesznika,

¹⁴a Twoją ręką, Panie – od ludzi:

od ludzi, którym obecne życie przypada w udziale⁵

i których brzuch napełniasz Twymi dostatkami;

których synowie jedzą do syta,

a resztę zostawiają swoim małym dzieciom.

¹⁵Ja zaś w sprawiedliwości ujrzę Twe oblicze,

powstając ze snu, nasycę się Twoim widokiem⁶.