Apokalipsa Świętego Jana18

Zapowiedź upadku „Wielkiego Babilonu”

¹Potem ujrzałem innego anioła – zstępującego z nieba

i mającego wielką władzę,

a ziemia od chwały jego rozbłysła.

²I głosem potężnym tak zawołał:

«Upadł, upadł Babilon, wielka stolica¹.

I stała się siedliskiem demonów

i kryjówką wszelkiego ducha nieczystego,

i kryjówką wszelkiego ptaka nieczystego i budzącego wstręt,

³bo winem zapalczywości swojego nierządu napoiła wszystkie narody,

i królowie ziemi dopuścili się z nią nierządu,

a kupcy ziemi wzbogacili się ogromem jej przepychu».

Nakaz ucieczki

⁴I usłyszałem inny głos z nieba, mówiący:

«Ludu mój, uchodź z niej²;

byście nie mieli udziału w jej grzechach

i żadnej z jej plag nie podlegli:

⁵bo grzechy jej narosły – aż do nieba,

i wspomniał Bóg na jej zbrodnie.

⁶Odpłaćcie jej tak, jak ona odpłacała,

i za jej czyny oddajcie podwójnie:

w kielichu, w którym przyrządzała wino, podwójny dział dla niej przyrządźcie.

⁷Ile się wsławiła i osiągnęła przepychu,

tyle jej zadajcie katuszy i smutku!

Ponieważ mówi w swym sercu:

„Zasiadam jak królowa,

a nie jestem wdową³,

i z pewnością nie zaznam żałoby”,

⁸dlatego w jednym dniu nadejdą jej plagi:

śmierć i smutek, i głód;

i będzie w ogniu spalona,

bo mocny jest Pan Bóg, który ją osądził.

Opłakiwanie zagłady „Wielkiego Babilonu”⁴

⁹I będą płakać, i lamentować nad nią królowie ziemi,

którzy nierządu z nią się dopuścili i żyli w przepychu,

kiedy zobaczą dym jej pożaru.

¹⁰Stanąwszy z dala, ze strachu przed jej katuszami, powiedzą:

„Biada, biada, wielka stolico,

Babilonie, stolico potężna!

Bo w jednej godzinie sąd na ciebie przyszedł!”

¹¹A kupcy ziemi płaczą i żalą się nad nią,

bo ich towaru nikt już nie kupuje:

¹²towaru – złota i srebra,

drogich kamieni i pereł,

bisioru i purpury,

jedwabiu i szkarłatu,

wszelkiego drewna tujowego i przedmiotów z kości słoniowej,

wszelkich przedmiotów z drogocennego drewna,

ze spiżu, z żelaza, z marmuru,

¹³cynamonu i wonnej maści amomum,

pachnideł, olejku, kadzidła,

wina, oliwy, najczystszej mąki, pszenicy,

bydła i owiec,

koni, powozów oraz ciał i dusz ludzkich⁵.

¹⁴Dojrzały owoc, pożądanie twej duszy, oddalił się od ciebie,

i przepadły dla ciebie wszystkie rzeczy wyborne i świetne,

i już ich nie znajdą.

¹⁵Ich kupcy, którzy wzbogacili się na niej,

staną z daleka ze strachu przed jej katuszami,

płacząc i żaląc się takimi słowami:

¹⁶„Biada, biada, wielka stolico,

przyobleczona w bisior, purpurę i szkarłat,

cała zdobna w złoto, drogie kamienie i perły,

¹⁷bo w jednej godzinie przepadło tak wielkie bogactwo!”

A wszelki sternik i wszelki żeglarz przybrzeżny,

i marynarze, i wszyscy, co pracują na morzu,

stanęli z daleka

¹⁸i patrząc na dym jej pożaru, tak wołali:

„Jakież jest miasto podobne do stolicy?”

¹⁹I sypali proch sobie na głowy,

i wołali, płacząc i żaląc się takimi słowami:

„Biada, biada, bo wielka stolica,

w której się wzbogacili wszyscy, co mają okręty na morzu,

dzięki jej dostatkowi,

przepadła w jednej godzinie”.

Odpowiedź niebian na zagładę „Wielkiego Babilonu”

²⁰Weselcie się nad nią, niebo i święci, apostołowie, prorocy,

bo w waszej sprawie Bóg wydał na nią wyrok».

²¹I potężny jeden anioł dźwignął kamień,

jak wielki kamień młyński,

i rzucił w morze, mówiąc:

«Tak za [jednym] zamachem Babilon, wielka stolica, zostanie rzucona,

i już jej nie odnajdą.

²²⁶ I głosu harfiarzy, śpiewaków, fletnistów, trębaczy

już w tobie się nie usłyszy.

I żadnego mistrza jakiejkolwiek sztuki

już w tobie nie odnajdą.

I terkotu żaren

już w tobie nie będzie słychać.

²³I światło lampy

już w tobie nie rozbłyśnie.

I głosu oblubieńca i oblubienicy

już w tobie się nie usłyszy:

bo kupcy twoi byli możnowładcami na ziemi,

bo twymi czarami omamione zostały wszystkie narody.

²⁴I w niej znalazła się krew proroków i świętych,

i wszystkich zabitych na ziemi».