Pieśń nad Pieśniami8

¹O gdybyś był moim bratem,

który ssał pierś mojej matki,

ucałowałabym cię, spotkawszy na ulicy,

i nikt by mną nie mógł pogardzić.

²Powiodłabym cię i wprowadziła

w dom matki mej, która mnie wychowała;

napoiłabym cię winem korzennym,

moszczem z granatów.

³Lewa jego ręka pod głową moją,

a prawica jego obejmuje mnie.

Oblubieniec:

⁴Zaklinam was, córki jerozolimskie¹,

na cóż budzić ze snu, na cóż rozbudzać umiłowaną,

póki sama nie zechce?

PIEŚŃ SZÓSTA

Chór:

⁵Kim jest ta, co się wyłania z pustyni,

wsparta na oblubieńcu swoim?

Oblubieniec:

Pod jabłonią obudziłem cię;

tam poczęła cię matka twoja,

tam poczęła cię ta, co cię zrodziła².

Oblubienica:

⁶³ Połóż mnie jak pieczęć⁴ na twoim sercu,

jak pieczęć na twoim ramieniu,

bo jak śmierć potężna jest miłość,

a zazdrość jej nieprzejednana jak Szeol,

żar jej to żar ognia,

uderzenie boskiego gromu.

⁷Wody wielkie nie zdołają ugasić miłości,

nie zatopią jej rzeki.

Jeśliby ktoś oddał za miłość całe bogactwo swego domu,

z pewnością nim pogardzą.

Bracia:

⁸⁵ Siostrzyczkę małą mamy,

piersi jeszcze nie ma.

Cóż zrobimy z siostrą naszą,

gdy zaczną mówić o niej?⁶

⁹Jeśli murem jest,

zwieńczymy ją gzymsem ze srebra;

jeśli bramą jest,

wyłożymy ją deskami cedrowymi⁷.

Oblubienica:

¹⁰Murem jestem ja,

a piersi me są basztami,

odkąd stałam się w oczach jego

jako ta, która znalazła pokój⁸.

Bracia:

¹¹Salomon miał winnicę

w Baal-Hamon⁹;

oddał ją dzierżawcom.

Za owoc jej płacić miał każdy

tysiąc syklów srebra.

Oblubieniec:

¹²Oto przede mną winnica moja, moja własna:

tysiąc syklów¹⁰ tobie, Salomonie,

a dwieście stróżom jej owocu.

¹³O ty, która mieszkasz w ogrodach

– druhowie nasłuchują twego głosu –

o daj mi go usłyszeć!

Oblubienica:

¹⁴Biegnij, miły mój, bądź podobny do gazeli

lub do młodego jelenia

na górach [wśród] balsamowych drzew!