Księga Mądrości13

Nierozumność kultu sił przyrody¹

¹Głupi z natury² są wszyscy ludzie, którzy nie poznali Boga;

z dóbr widzialnych nie zdołali poznać Tego, który jest,

patrząc na dzieła, nie poznali Twórcy,

²lecz ogień, wiatr, powietrze chyże,

gwiazdy dokoła, rwącą wodę

lub światła niebieskie³ uznali za bóstwa, które rządzą światem.

³Jeśli urzeczeni ich pięknem wzięli je za bóstwa –

winni byli poznać, o ile wspanialszy jest ich Władca,

stworzył je bowiem Twórca piękności;

⁴a jeśli ich moc i działanie wprawiły ich w podziw –

winni byli z nich poznać, o ile jest potężniejszy Ten, kto je uczynił.

⁵Bo z wielkości i piękna stworzeń

poznaje się przez podobieństwo ich Sprawcę.

⁶Ci jednak na małą zasługują naganę,

bo wprawdzie i oni błądzą,

ale Boga szukają i pragną Go znaleźć.

⁷Obracając się bowiem wśród Jego dzieł, badają,

i ulegają pozorom, bo piękne to, na co patrzą.

⁸Ale im także nie można wybaczyć:

⁹jeśli się bowiem zdobyli na tyle wiedzy,

by móc ogarnąć wszechświat –

jakże nie znaleźli rychlej jego Władcy?

Nierozumność bałwochwalstwa⁴

¹⁰A nieszczęśni i w rzeczach martwych zadufani

ci, co bogami nazwali dzieła rąk ludzkich:

złoto i srebro – dzieła sztuki,

i wyobrażenia zwierząt

lub bezużyteczny kamień, dzieło starożytnej ręki.

¹¹Oto jakiś cieśla wyciął odpowiednie drzewo,

całą korę zdjął z niego umiejętnie

i obrobiwszy ładnie,

sporządził sprzęt przydatny do codziennego użytku.

¹²A odpadków z tej obróbki

użył do ugotowania strawy i nasycił się.

¹³Wziął spośród nich odpadek na nic już niezdatny,

kloc kręty, poprzerastany sękami,

rzeźbił, bawiąc się pracą dla odpoczynku,

i kształtował, próbując swej umiejętności.

Odtworzył w nim obraz człowieka

¹⁴lub uczynił coś podobnego do jakiegoś lichego zwierzęcia.

Pociągnął minią, czerwienią jego powierzchnię zabarwił

i zamalował na nim wszelką skazę.

¹⁵Przygotował mu pomieszczenie stosowne,

na ścianie umieścił, przytwierdzając żelazem.

¹⁶Zatroszczył się więc o niego, żeby czasem nie spadł,

wiedząc, że sobie sam pomóc nie zdoła,

bo jest [tylko] obrazem i potrzebuje pomocy.

¹⁷Ale gdy się modli w sprawie swego mienia, w sprawie swych zaślubin i dzieci –

nie wstydzi się mówić do tego, co bezduszne.

I to, co bezsilne, prosi o zdrowie,

¹⁸do tego, co martwe, modli się o życie.

To, co najbardziej bezradne, błaga o pomoc,

a o drogę szczęśliwą – to, co nie potrafi chodzić.

¹⁹O zarobek, o pracę, o rękę szczęśliwą,

o sprawność prosi to, co ma ręce całkiem bezsilne.