Księga Mądrości14

¹Inny znowu, żeglując i chcąc przepłynąć groźne fale,

wzywa na pomoc drewno, bardziej kruche niż unoszący go statek.

²Ten bowiem wymyśliła wprawdzie chęć zysków,

a twórcza mądrość sporządziła,

³ale steruje nim Opatrzność Twa, Ojcze.

Bo i na morzu wytyczyłeś drogę,

wśród fal – ścieżkę bezpieczną,

⁴wskazując, że ze wszystkiego możesz wybawić,

by i ktoś niedoświadczony mógł wsiąść na okręt¹.

⁵Chcesz, by dzieła Twej Mądrości nie leżały odłogiem,

więc i najlichszemu drewnu ludzie zawierzają życie

i przebywszy burzliwe fale, ratują się na tratwie.

⁶Bo i w początkach, gdy ginęli wyniośli olbrzymi,

nadzieja świata schroniła się w arce²

i pokierowana Twą ręką zostawiła światu zawiązki potomności³.

⁷Błogosławione niech będzie drzewo, przez które dokonuje się sprawiedliwość⁴,

⁸ale tamto, ręką obrobione⁵ – przeklęte: i ono, i jego twórca!

On, że je wykonał, ono zaś, że choć zniszczalne, dostało miano boga.

⁹Jednakowo Bogu są nienawistni i grzesznik, i jego grzech,

¹⁰i dzieło wraz z twórcą zostanie ukarane.

¹¹Dlatego i na bożki pogańskie przyjdzie [karzące] nawiedzenie⁶,

bo się stały obrzydliwością pośród stworzeń Bożych,

powodem upadku dla dusz ludzkich

i sidłem dla nóg ludzi głupich.

Źródła bałwochwalstwa

¹²Wymyślenie bożków – to źródło wiarołomstwa⁷,

wynalezienie ich – to zatrata życia.

¹³Nie było ich na początku i nie będzie na wieki.

¹⁴Zjawiły się na świecie przez ludzką głupotę,

dlatego sądzony im rychły koniec.

¹⁵Ojciec, w przedwczesnym żalu pogrążony,

sporządził obraz młodo zabranego dziecka

i odtąd jako boga zaczął czcić ongiś zmarłego człowieka,

dla poddanych zaś ustanowił misteria i wtajemniczenia;

¹⁶a z biegiem czasu ten zakorzeniony bezbożny obyczaj zaczęto zachowywać jako prawo

¹⁷i na rozkaz władców czczono posągi.

Ludzie, nie mogąc z powodu odległego zamieszkania czcić ich osobiście,

odległą odtwarzali postać,

sporządzając okazały wizerunek czczonego króla,

by nieobecnemu schlebiać gorliwie, tak jak obecnemu.

¹⁸Nawet tych, co go nie znali, do wzmożenia kultu

skłaniała dążność twórcy do sławy.

¹⁹Ten bowiem, chcąc się może przypodobać władcy,

sztuką swą doprowadził wizerunek do większej piękności,

²⁰a tłum, zachwycony urokiem dzieła,

uznał za bóstwo tego, którego dopiero co czczono jako człowieka.

²¹I dla żyjących zasadzką stało się to,

że ludzie, ulegając nieszczęściu lub przemocy,

nadali nieprzekazywalne Imię⁸ kamieniom i drewnu.

Zgubne skutki bałwochwalstwa

²²I nie dość, że błądzą co do poznania Boga,

ale ponadto, żyjąc w wielkim zamęcie niewiedzy,

to tak wielkie zło nazywają pokojem.

²³Bo gdy odprawiają dzieciobójcze wtajemniczenia

czy skryte misteria

albo szaleńcze pochody z przedziwnymi obrzędami –

²⁴nie zachowują w czystości ni życia, ni małżeństw,

lecz jeden drugiego podstępnie zabija

lub cudzołóstwem zadręcza.

²⁵Wszędzie się wmieszały krew i morderstwo, kradzież i podstęp,

zepsucie, niewierność, gwałt, krzywoprzysięstwo,

²⁶ucisk dobrych, niepamięć dobrodziejstw,

znieprawienie dusz, grzechy przeciwne naturze,

rozprzężenie w małżeństwach, cudzołóstwo i rozpusta.

²⁷Kult bożków, niegodnych nazwania –

to początek, przyczyna i szczyt wszelkiego zła.

²⁸Albo szaleją w zabawie, albo prorokują fałszywie,

albo niegodziwie żyją, albo przysięgają pochopnie;

²⁹zawierzyli bezdusznym bożkom

i po krzywoprzysięstwie nie boją się nieszczęścia.

³⁰Ale przyjdzie na nich kara słuszna za jedno i drugie,

że źle myśleli o Bogu, trzymając się bożków,

i że gardząc uczciwością, przysięgali przewrotnie na kłamstwo.

³¹Bo nie potęga bóstw, wzywanych w przysiędze,

lecz kara, grzesznikom należna,

nastaje zawsze po przestępstwie przewrotnych⁹.